آیا روش‌های نوین تدریس، اثربحشی لازم را در آموزش علوم پزشکی ایران دارند؟: مرور سیستماتیک

زمینه و هدف: معرفی روش‌های نوین تدریس، چالش‌هایی در آموزش به ویژه در آموزش علوم پزشکی به وجود آورده است. هر کدام از این روش‌ها دارای کاربرد، جایگاه معایب و مزایای متعددی است. این مقاله مروری سیستماتیک می‌باشد و با هدف بررسی اثربخشی روش‌های نوین تدریس در آموزش علوم پزشکی انجام شد. روش کار : تعداد پایگاه‌ها و مطالب مورد جستجو شامل magiran ، sid ، iranmedex ، irandoc ، scopus ، web of sciences و مجلات ایرانی چاپ شده به صورت دستی بود که توسط 2 نفر پایگاه‌ها با کلید واژه‌های (تدریس، آموزش و علوم پزشکی) جستجو شد و با اعمال معیارهای ورود و بررسی کیفیت روش‌شناسی پژوهش‌ها، مقالات را انتخاب کردند که 32 مورد از آن‌ها به صورت مداخله‌ای (تجربی و نیمه‌تجربی) بود، وارد مطالعه شد. تحلیل حساسیت مقالات از نظر حجم نمونه، طراحی مطالعه و تاثیر مداخله انجام شد. سنتز کیفی مقالات و تحلیل حساسیت انجام شد.یافته‌ها: افزایش میزان یادگیری، افزایش رضایت، افزایش تعاملات بین فردی، افزایش تعامل فراگیران، ماندگاری اطلاعات، افزایش مشارکت و همکاری، دریافت بازخورد و خود تنظیمی فراگیران در شیوه بحث گروهی و مضامین کسب عقاید حرفه‌ای، مهارت‌های ارتباطی، کشف راه حل کسب دانش علمی، افزایش میزان یادگیری و رضایت دانشجویان، محبوبیت و مقبولیت، تعمق و تامل پیرامون مساله، در نظر گرفتن راه حل‌های مختلف و انتخاب بهترین راه‌ حل، افزایش خود پنداره مثبت، افزایش انگیزه درونی، ایجاد علاقه بر یادگیری، لذت از یادگیری، توسعه تفکر انتقادی، مهارت‌های مطالعه، رضایت بالاتر، افزایش کیفیت آموزش، یادگیری بادوام و افزایش خود کارامدی در روش‌های حل مساله، بسته‌های فراشناختی و نقشه مفهومی بود. نتیجه‌گیری: روش‌های نوین تدریس که شامل روش حل مساله، روش بحث گروهی، روش بسته‌های فراشناختی و روش نقشه مفهومی می‌باشد، در افزایش یادگیری، رضایت دانشجویان از روش تدریس و مشارکت دانشجویان و دوام بیشتر یادگیری تاثیر داشت.