درک دانشجویان پرستاری از موانع کسب اخلاق حرفه‌ای: یک تحقیق کیفی

زمینه و هدف: صلاحیت اخلاق حرفه‌ای در پرستاری به معنی انجام مراقبت‌های پرستاری بر اساس موازین اخلاق زیستی است. این جنبه از صلاحیت‌ها عامل مهمی در ارتقای کیفیت مراقبت‌هاست. شناخت موانع کسب صلاحیت اخلاقی دانشجویان پرستاری یکی از ضروریات اساسی در بهبود عملکرد حرفه ای آنهاست. توسعه صلاحیت اخلاقی یکی از مهمترین راهبردهایی است که می‌تواند به توانمندسازی دانشجویان پرستاری و رشد حرفه‌ای آنها کمک کند.هدف: این مطالعه به منظور شناسایی موانع کسب اخلاق حرفه‌ای دانشجویان پرستاری از طریق تحلیل محتوای تجارب آنها انجام شده است.روش کار: این مطالعه با رویکرد کیفی و روش آنالیز محتوا انجام گردید. 25 نفر از دانشجویان پرستاری دانشگاه‌های دولتی شهر تهران به صورت در دسترس انتخاب گردیدند و با آنها مصاحبه به صورت نیمه ساختار یافته انجام شد. مصاحبه ها خط به خط دست نویس و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی توصیفی بر اساس روش گرانهیم و لاندمن تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: هشت درون مایه از داده‌ها به دست آمد که شامل: کمبود انگیزه و علاقه‌مندی دانشجویان به حرفه پرستاری، کمبود خودآگاهی، کمبود مدرسین مسلط به علم اخلاق، نارسایی برنامه درسی، استفاده از روشهای نامناسب در آموزش موضوع های اخلاقی، مشکلات ارزشیابی و کمبود ابزارهای عینی برای ارزشیابی توانایی‌های دانشجویان در زمینه اخلاق حرفه‌ای، ضعف ارتباطات بین فردی و محدودیت‌های محیط بالینی می باشند.نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد در توسعه صلاحیت اخلاقی دانشجویان پرستاری هم زمینه‌ها و هم افراد موثر می باشد. بنابراین موانع صلاحیت اخلاقی را باید در ابعاد مختلفی جستجو کرد. همچنین یافته های این مطالعه می‌تواند زمینه‌ای را برای مطالعات بیشتر در این زمینه فراهم کند.