بررسی هوش هیجانی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی در دانشجویان پزشکی کار آموز دانشگاه علوم پزشکی دانشگاه تهران سال 88-86

زمینه و هدف: اصطلاح هوش هیجانی برای بیان کیفیت و درک احساسات افراد، همدردی با احساسات دیگران و توانایی اداره مطلوب خلق و خو به کار برده می شود . درحقیقت این هوش مشتمل بر شناخت احساسات خویش و دیگران و استفاده از آن برای اتخاذ تصمیمات مناسب در زندگی است. هدف از مطالعه حاضر تعیین میانگین هوش هیجانی در دانشجویان پزشکی کارآموز دانشگاه علوم پزشکی تهران و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی آنان می باشد.روش مطالعه: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی که در سال 88-1387 صورت گرفت با پرسشنامه بار-ان حاوی 90 سوال (93/0= ?) به بررسی هوش هیجانی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تهران پرداخته شد و ارتباط آن با متغیرهای سن، جنس، رتبه کنکور، معدل درسی و میزان رضایت از رشته تحصیلی آنان مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: میانگین هوش هیجانی دانشجویان پزشکی در تمام 15 خرده مقیاس موجود در آزمون، از استاندارد تعریف شده کمتر بود. در میان 15 خرده مقیاس روابط بین فردی کمترین میانگین و خوش بینی بیشترین میانگین را به خود اختصاص داده است. متغیر های سن، جنس، رتبه کنکور، معدل درسی و میزان رضایت از رشته تحصیلی در دانشجویان هیچ کدام رابطه ی معناداری با هوش هیجانی نداشتند(p > 0.05). بحث و نتیجه گیری: توجه به مقوله هوش هیجانی در جهت بهبود عملکرد دانشجویان نیازمند توجه خاص می باشد و با توجه به محدودیت مطالعات در این زمینه نیازمند بررسی های بیشتری می باشد. اطلاعات این پژوهش لزوم زمینه ساز برنامه ریزی های آموزشی برای بهبود هوش هیجانی گروه های نیازمند مداخله است تا طی دوران کارآموزی هوش هیجانی دانشجویان نیازمند، افزایش یافته تا بدین نحو در دوره کارورزی مسیولیت خود را بهتر انجام دهند و از پیشرفت تحصیلی بالاتری برخوردار باشند. البته کمبود مطالعه در این زمینه نیازمندی به تحقیقات بیشتری را ایجاد می کند.