تاثیر آموزش مهارتهای خودتعیین‌گری بر هیجانهای تحصیلی، خودپنداره تحصیلی و مسئولیت پذیری دانش آموزان

این پژوهش با هدف تعیین تاثیر آموزش مهارتهای خودتعیین‌گری بر هیجانهای تحصیلی، خودپنداره تحصیلی و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان انجام شد. روش انجام تحقیق نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه‌ دانش آموزان دختر پایه یازدهم مقطع متوسطه شهرستان درمیان به تعداد 30 نفر به‌صورت روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و سپس به‌صورت همتا به دو گروه آزمایش و کنترل در سال تحصیلی 1402 1401 انتخاب شدند. آموزش خودتعیین‌گری براساس نظریه دسی و رایان (2000) روی دانش‌اموزان گروه آزمایش طی 10 جلسه 60 دقیقه‌ای بصورت هر هفته دو جلسه اجرا شد. ابزار پژوهش پرسشنامه هیجانهای تحصیلی(پکران و همکاران، 2002)، خودپنداره تحصیلی(یسن‌چن، 2004)، مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان(لوئیس، 2001) و بسته آموزشی خودتعیین‌گری(دسی و رایان، 2000) بود. روایی پرسشنامه‌های پژوهش از نوع محتوایی و اعتبار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه هیجانهای تحصیلی 0.87، خودپنداره تحصیلی 0.91 و پرسشنامه مسئولیت‌پذیری 0.83 برآورد گردید. یافته‌ها نشان داد آموزش مهارت های خودتعیین گری بر هیجان های تحصیلی دانش‌آموزان تاثیر مثبت و معناداری داشت و توانست میزان هیجانهای مثبت تحصیلی را افزایش و هیجانهای منفی تحصیلی را کاهش دهد. همچنین آموزش مهارتهای خودتعیین‌گری بر خودپنداره تحصیلی (و مولفه‌های آن) در دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری داشت و توانست میزان خودپنداره تحصیلی دانش‌آموزان را بهبود ببخشد. نتایج نیز بیانگر این بود که آموزش مهارتهای خودتعیین‌گری بر مسئولیت‌پذیری(و مولفه‌های آن) در دانش آموزان اثربخش بود و میزان مسئولیت پذیری را در دانش آموزان افزایش داد. این پژوهش با هدف تعیین تاثیر آموزش مهارتهای خودتعیین‌گری بر هیجانهای تحصیلی، خودپنداره تحصیلی و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان انجام شد. روش انجام تحقیق نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه‌ دانش آموزان دختر پایه یازدهم مقطع متوسطه شهرستان درمیان به تعداد 30 نفر به‌صورت روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و سپس به‌صورت همتا به دو گروه آزمایش و کنترل در سال تحصیلی 1402 1401 انتخاب شدند. آموزش خودتعیین‌گری براساس نظریه دسی و رایان (2000) روی دانش‌اموزان گروه آزمایش طی 10 جلسه 60 دقیقه‌ای بصورت هر هفته دو جلسه اجرا شد. ابزار پژوهش پرسشنامه هیجانهای تحصیلی(پکران و همکاران، 2002)، خودپنداره تحصیلی(یسن‌چن، 2004)، مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان(لوئیس، 2001) و بسته آموزشی خودتعیین‌گری(دسی و رایان، 2000) بود. روایی پرسشنامه‌های پژوهش از نوع محتوایی و اعتبار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه هیجانهای تحصیلی 0.87، خودپنداره تحصیلی 0.91 و پرسشنامه مسئولیت‌پذیری 0.83 برآورد گردید. یافته‌ها نشان داد آموزش مهارت های خودتعیین گری بر هیجان های تحصیلی دانش‌آموزان تاثیر مثبت و معناداری داشت و توانست میزان هیجانهای مثبت تحصیلی را افزایش و هیجانهای منفی تحصیلی را کاهش دهد. همچنین آموزش مهارتهای خودتعیین‌گری بر خودپنداره تحصیلی (و مولفه‌های آن) در دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری داشت و توانست میزان خودپنداره تحصیلی دانش‌آموزان را بهبود ببخشد. نتایج نیز بیانگر این بود که آموزش مهارتهای خودتعیین‌گری بر مسئولیت‌پذیری(و مولفه‌های آن) در دانش آموزان اثربخش بود و میزان مسئولیت پذیری را در دانش آموزان افزایش داد.