اثربخشی آموزش مبتنی برطرحواره (حوزه خودگردانی و عملکرد مختل یا آسیب دیده) بر خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه پیشرفت دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر طرحوارهای حوزه خودگردانی و عملکرد آسیب دیده، بر خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت انگیزه دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه انجام شد. جامعه آماری کلیه دانش آموزان دختر متوسطه اول که در حدود یک میلیون وهفتصد هزار نفر است را شامل می شود. روش پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و از نظر طرح کلی تحقیق، نیمه آزمایشی، با پیش آزمون، پس آزمون و گروه کنترل بود. نمونه شامل 60 نفر، به روش تصادفی (خوشه ای چندمرحله ای) از دو مدرسه انتخاب گردید و سپس در گروه های کنترل و آزمایش جایگزین شدند.) هر دو گروه با پرسشنامه های خودکارآمدی تحصیلی جری جینگ و مورگان(1999) و انگیزه پیشرفت هرمانس(1977) مورد سنجش قرار گرفته و گروه آزمایش در یک دوره آموزش 9 جلسه ای بر اساس بسته آموزشی مبتنی بر طرحواره (محقق ساخته) قرار گرفتند.روایی صوری و روایی محتوایی این بسته به روش کیفی و کمی توسط 10 نفر از متخصصین و با دو ضریب نسبت اعتبار محتوا (cvr) و شاخص اعتبار محتوا ( cvi ) تعیین گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره انجام شد و نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر طرحواره بر خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه پیشرفت تاثیر مثبت و معناداری دارد ( 0/10>p ). یافته های پژوهش نشان داد که محتوای بسته به ارتقای خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت کمک می کند که منجر به پاسخ های کارآمد و انطباقی دانش آموزان در چالش های تحصیلی می شود.

determining the effectiveness of the educational package of the schematic model (self-management and impaired performance) on academic self-efficacy and the motivation to progress of female students of the first secondary school in tehran province

the present research aimed to determine the effectiveness of self-regulated learning-based instruction on academic self-efficacy and motivation for progress among female first-grade high school students with disabilities. the statistical population included all female first-grade high school students, totaling approximately 1,700,000 individuals. the research method was quasi-experimental, with pre-test, post-test, and control group. the sample consisted of 60 individuals selected through multi-stage cluster sampling from two schools and then assigned to control and experimental groups. both groups were assessed using the jerry jing and morgan (1999) academic self-efficacy questionnaire and the hermans (1977) motivation for progress questionnaire. the experimental group underwent a 9-session training based on a self-regulated learning package (developed by the researcher). the formal and content validity of this package was determined through qualitative and quantitative methods by 10 experts and with two validity coefficients, content validity ratio (cvr) and content validity index (cvi). data analysis was performed using multivariate analysis of covariance, showing that self-regulated learning-based instruction has a positive and significant effect on academic self-efficacy and motivation for progress (p < 0.01). the research findings indicated that the content of the package contributes to enhancing academic self-efficacy and motivation for progress, leading to effective and adaptive responses by students to academic challenges.