مسئله امنیتی از منظر پارادایم مدرن و پست مدرن (با تاکید بر آراء امیل دورکیم و ژاک دریدا)

زمینه و هدف: سیر اندیشه اجتماعی در اروپا پس از رنسانس، شاهد ظهور دو منظومه فکری جداگانه بوده که در قالب دو جریان «مدرن» و «پست‌مدرن» قابل‌ تفکیک است. پارادایم‌های اشاره شده تا حد زیادی بر درک بازیگران امنیتی از امنیت در دوران معاصر تاثیر گذاشته و بر اساس بنیادهای معرفت‌شناختی خود، نظریه‌پردازانی را به خدمت گرفته که مسائل امنیتی را از دیدگاه آن اندیشمندان و آراء آن‌ها؛ تعریف و معنا کرده و ضمن تبیین علل و عوامل وقوع و پیامدهای یک مسئله امنیتی؛ در خصوص رفع چالش‌های شناسایی‌شده، براساس فرمول پیشنهادی همان نظریه؛ تدبیر و راه حل ارائه می‌کنند. بنابراین در این مقاله، به بررسی دیدگاه‌های دو متفکر تاثیرگذار پارادایم مدرن و پست مدرن، امیل دورکیم و ژاک دریدا می‌پردازیم تا ضمن واکاوی اندیشه‌های آنان در حوزه امنیت، بینش‌های جدیدی در مورد نحوه تشخیص، تبین و تدبیرمسائل امنیتی، کشف کنیم.روش: این پژوهش با روش کیفی و تکنیک تحلیل محتوا، اندیشه‌های اجتماعی امیل دورکیم به‌عنوان اندیشمند کلاسیک و مدرن جامعه‌شناسی و ژاک دریدا به‌عنوان مهم‌ترین چهره پست‌مدرن در مورد مسئله امنیتی را، واکاوی کرده و با تحلیلی تطبیقی متکی بر پشتوانه نظری، ضمن استخراج ابعاد مسئله امنیتی از آرای دانشمندان اشاره‌شده در مدل تحلیلی پژوهش‌گرساخته ارائه کرده است.یافته‌ها: نتایج تحلیلی نشان می‌دهد، دورکیم در خصوص تامین امنیت، بر وضع سازوکارهای امنیتی مانند قوانین، مقررات و هنجارهای اجتماعی از طریق بازیگران امنیتی‌ساز حاکمیتی برای تنظیم رفتار افراد و جلوگیری از درگیری‌هایی که می‌تواند نظم اجتماعی را مختل کند و هم‌چنین جامعه‌پذیری افراد بر اساس ارزش‌ها و هنجارهای مشترک و به عبارت کلی‌تر تربیت افراد و دیگری برای ورود به‌نظام تقسیم کار اجتماعی در یک فضای اجتماعی عادلانه و رضایت‌بخش، تاکید دارد. در مقابل دریدا، مفاهیم ثابت امنیت را با برجسته‌کردن تناقضات و محرومیت‌های ذاتی موجود در گفتمان‌های تحمیلی بازیگران امنیتی‌ساز به چالش می‌کشد. دریدا استدلال می‌کند که تلاش برای برقراری امنیت مطلق، اغلب منجر به حاشیه رانده‌شدن یا سرکوب گروه‌های خاص می‌شود که با متراکم و متقاطع شدن شکاف‌های اجتماعی، ضمن ایجاد مسائل امنیتی، احتمال رادیکاله کردن گروه‌های مطرود را فراهم کند (بحران امنیتی).نتیجه‌گیری: بنابراین ترکیب این دو دیدگاه به‌منظور دست‌یافتن به سنتزی نظری برای یک رویکرد جامع‌نگر به امنیت؛ ضروری به نظر می‌رسد.

the security issue from the perspective of the modernand postmodern paradigm (emphasizing the opinionsof emile durkheim and jacques derrida)

background and purpose: following the renaissance, the course of social thought in europe has witnessed the emergence of two separate thought systems: «modern» and «postmodern». the paradigms above have greatly influenced the understanding of security players from security in the contemporary era, and based on their epistemological foundations, they have employed theoreticians and have defined and interpreted security issues from the point of view of those intellectuals. while explaining the causes and factors of a security issue's occurrence and consequences, the paradigms provide solutions to solve the identified challenges based on the proposed formula of the same theory. therefore, in the present article, the views of two influential thinkers of the modern and postmodern paradigms, emile durkheim and jacques derrida, will be examined to analyze their ideas in the field of security and unearth new insights on how to recognize, explain, and manage security issues.method: using the qualitative method and content analysis technique, the present research analyzes the social thoughts of emile durkheim as a classical and modern thinker of sociology and jacques derrida as the most important postmodern figure on the security issue. relying on a comparative analysis based on theoretical support, it extracts the dimensions of the security problem from the opinions of the two above-mentioned scientists presented in the researcher-made analytical model.findings: analytical results indicate that as far as security is concerned; durkheim, emphasizes the establishment of some security mechanisms such as social laws, regulations, and norms through security players of governance to regulate people's behavior and prevent conflicts that can disrupt social order, as well as the socialization of people based on common values and norms, and in more general terms, training people and others to enter the system of social distribution of tasks in a fair and satisfactory social environment. in contrast, derrida challenges the fixed concepts of security by highlighting the inherent contradictions and deprivations in the imposed discourses of security players. derrida argues that efforts made to establish absolute security often lead to the marginalization or suppression of certain groups, and by densifying and intersecting the social gaps, and creating security issues, pave the ground for the possible radicalization of the rejected groups (security crisis).conclusion: therefore, it seems that combining these two viewpoints to achieve a theoretical synthesis for a comprehensive approach to security is pretty essential.