تحلیل اگزیستانسیالیستی روایت‌ها در گنبدهایِ غالیه و سپید نظامی گنجوی براساس رویکرد نشانه- معناشناسی

منظومۀ هفت گنبد نظامی گنجوی یکی از شاهکارهای نظام ادبی، فرهنگی و تاریخی ایران به شمار می‌آید که از حیث محتوایی و ساختاری ، دارای جایگاهیبی همتا در ادبیات جهان است. این منظومۀ انسان شناس انه و هستی گرایانه بابهره گیری از عناصر و مفاهیم هستی شناسانه، به اصالت وجود بشری و تمایز سرهاز ناسره می پردازد. در این پژوهش، تلاش بر آن است تا با استفاده از رویکرد نشانه- معناشناختی و تحلیل اولین روایت در گنبد غالیه و آخرین روایت در گنبد سپید چگونگی حرکت معنایی و تحول اگزیستانسیال شخصیت های اصلی در گنبدهای غالیه و سپید بر اساس مولفه های نظام گفتمانی بوشی و روش نشانه- معناشناسانه بررسی شود. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که مسیر روایت پردازی در گنبدهای غالیه و سپید ، شباهت زیادی دارد .شخصیت های اصلی (شاهدخت ایرانی و هندی) با صفاتی همچون زهد، پارسایی و وارستگی در مسیر زندگی خود به بحران هایی عمیق از جنس ظلمات درون دچار می شوند و دازاین اولیه آنها سلب می گردد. این بحران ها، آنها را به عمق تاریکی و بی معنایی سوق می دهد؛ اما در نهایت با عبور از این وضعیت نابسامان،به نور و روشنایی درون دست یافته، معنای وجودی خود را بازمی یابند . اینتحول بنیادین که به واسطه تقابل تاریکی و نور حاصل می شود، بی انگر پیامفلسفی عمیق و انسان گرایانۀ نظامی است.

existential analysis of narratives in the black dome and the white dome based on a semiotic-semantic approach

ganjavi's seven-dome poem system is considered one of the cultural, literary, and historical masterpieces of poem system, which has unique features. furthermore, this anthropological and ontological system deals with the originality of human existence and tries to distinguish the good from the bad. this research aimed to study the trajectory of the narratives and the semantic mutation by examining the first and last narratives narrated in the black and the white domes based on the semantic-semiotic approach. the analysis of narratives has been conducted by applying the components of the existential narrativediscursive system. the results have indicated that the tales of theiranian and indian princesses have had roughly a similar trajectory.the main characters of these narratives had the characteristics of asceticism, piety, emancipation, and grandeur. suddenly, they encounter some mishaps and dilemmas in the path of existence and life that lead them to inner darkness and aberration. they have struggled with negation of the primary dasein and the compliance of the defect along with the lack of existential meanings. by passing through this turmoil and inner abnormality, they could traverse the darkness and obtain the lightness and transcendence, which have been the ultimate goals of existence. at the end of the narration, the characters have been involved in severe semantic mutations from the self-created, disordered situation and led to redemption and moralrevival.