مالکیت تبعی منفعت و تاثیر اراده در آن در فقه و حقوق ایران

یکی از علاقه های اشخاص نسبت به اموال مالکیت اعم از عین و منفعت است (بند 1 از مادّه 29 قانون مدنی) . درخصوص تبعیت مالکیت منفعت از مالکیت عین و ضوابطکلی برای عدم تبعیت آن، خا تحقیقی وجود دارد. سوال اصلی تحقیق این است کهازمنظر فقه و حقوق ایران، رابطه مالکیت عین و مالکیت منفعت به چه صورت استو ضوابط کلی برای عدم تبعیت آن چیست؟ هدف از تحقیق کنونی ارائه قاعد های ضکلیدرخصوص تبعیت مالکیت منفعت از مالکیت عین و ارائه ضوابط کلی برای عدم تبعیتمالکیت منفعت از مالکیت عین است. با دستیابی به عین، مقتضی تسری مالکیت اعیانبه مالکیت منفعت ایجاد میشود، مگر مانعی در بین باشد. اراده انسان میتواند در نقشمانع ظاهر شود و از تاثیر مقتضی جلوگیری کند. عین و منفعت همیشه در مالکیت شخصواحدی نیستند و ممکن است مالک جداگانه داشته باشند، درنتیجه قاعده کلی این است کهمنفعت به ملکیت کسی درخواهد آمد که مالک عین است و تنها استثنای آن، اراده اشخاصبر انفکاک مالکیت منفعت از مالکیت عین است.