بررسی ارتباط حضورگرایی و تاب آوری پرستاران بخشهای ویژه بیمارستان های علوم پزشکی تهران

مقدمه: حضورگرایی به دلیل ارتباط با طیف وسیعی از مسائل سلامتی از جمله کیفیت مراقبت و ایمنی بیمار مسئله ای مهم و چالش‌برانگیز در حوزه سلامت محسوب می‌شود. در عین حال، تاب آوری کارکنان به ویژه پرستاران به عنوان قشری که بیشترین تماس را با بیمار دارند، مولفه مهمی برای تداوم و کیفیت مراقبت از بیماران و سلامتی خودشان محسوب می شود. لذا این مطالعه با هدف تعیین سطح حضورگرایی پرستاران بخش های ویژه  و ارتباط آن با تاب آوری شان انجام شد.  مواد و روش کار:  مطالعه کنونی از نوع توصیفی- همبستگی  بود که طی آن اطلاعات لازم 300 نفر از پرستاران شاغل در بخش های ویژه (با نمونه گیری تصادفی) توسط ابزارهای پژوهش از جمله پرسشنامه تاب آوری و حضورگرایی گرداوری شد. بعد از انتخاب تصادفی پرستاران با استفاده از چارچوب نمونه گیری، و اخذ رضایت به منظور شرکت در پژوهش،  ابزارها  به صورت برخط در اختیار آنان قرار گرفته و اطلاعات جهت تحلیل به نرم ا فزار spss نسخه 16وارد شد. داده ها با آمار توصیفی و استنباطی نظیر همبستگی پیرسون و رگرسیون تحلیل شد.یافته ها: نیمی از پرستاران مورد مطالعه  در دهه چهارم زندگی قرار داشتند و 87% زن و اکثریت دارای مدرک لیسانس بودند. نزدیک به یک سوم پرستاران سابقه کاری بین 12-6 سال در بخش و بیمارستان کنونی، و هم چنین سابقه کار در بخش ویژه داشتند. اکثریت معتقد بودند برنامه ریزی طبق درخواست آنها صورت نمی گیرد. نزدیک به نیمی حضورگرایی در سطح متوسط داشتند و سطح تاب آوری اکثریت آنها نیز بیش از متوسط بود. بعد از حذف اثر متغیرهای مخدوش کننده، در مدل رگرسیون ارتباط بین حضورگرایی و تاب آوری نشان داده شد. p<0.001 مدل رگرسیونی طبق ضریب تعیین توانست 91% واریانس را پیش بینی کند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه کنونی، به مدیران توصیه می شود با برنامه ریزی برای کاهش حضورگرایی، ضمن افزایش تاب آوری پرستاران، جهت ارتقای کیفیت مراقبت گام بردارند.

investigating the relationship between presentism and resilience of critical care nurses of hospitals affiliated with tehran university of medical sciences

objective(s): many employees present at work when they are sick، and it is high among medical professionals. the effect of presentism was confirmed on the well-being of nurses، professional burnout and dissatisfaction. the excessive demand to nurses highlights the need to ensure a resilient workforce. resilience is considered as a personal capacity that enables nurses to adapt to the demands of the workplace. this study was aimed to investigate critical care nurses presentism and its relationship with their resiliencemethods: this was a descriptive in which 300 critical care nurses was selected randomly and responded to the research questions، including resilience and presentism questionnaires in addition to demographic variables. data were collected online and the spss software was used for analysis.results: the findings showed that half of the nurses were in their fourth decade of life; 87% were women and the majority have a bachelor's degree. the majority believed that the scheduling was not done according to their request. almost half of had an average level of presentism; and the resilience of the majority was also above average. after removing the effect of confounding variables، there was a relationship between presentism and resilience in the regression model (p<0.001). according to the coefficient of determination، the regression model could predict %91 of variance.conclusion: according to the results of the present study، managers are advised to take steps to improve the quality of care by planning to reduce presentism while increasing the resilience of nurses.