تبیین ژیوپلیتیکی روابط جمهوری اسلامی ایران و جمهوری قزاقستان

فروپاشی شوروی و شکل‌گیری جمهوری‌های جدید، ارزش و اهمیت جایگاه سرزمینی ایران را در منطقه و جهان، بیش از پیش ارتقا بخشیده است. جمهوری قزاقستان محصور در خشکی است و برای تامین تقاضاهای متنوع و نیز عرضه نفت و گاز خود به بازارهای جهانی، به مسیرهای ارتباطی کوتاه و مطمین منتهی به آبهای آزاد نیازمند است. موقعیت سرزمینی ایران در قلب منطقه خاورمیانه، واقعیت ارزشمند اما بالقوه‌ای است که می‌تواند ظرفیت‌های متنوع و گسترده جدیدی برای تجارت، صنعت، خدمات، افزایش درآمد ملی و در نتیجه انباشت سرمایه‌ها و توسعه و حتی امنیت برای کشور ایجاد کند. اما زمینه‌ها و عواملی چون خلا قدرت ایجاد شده پس از فروپاشی شوروی، موقعیت ژیوپلیتیکی منطقه، استقرار در نزدیکی تقاطع آسیا و اروپا، دارا بودن دومین منابع بزرگ انرژی دنیا، بازار مصرف انبوه و رو به رشد و تمایل کشورهای آسیای مرکزی برای حضور قدرت‌های فرامنطقه‌ای با هدف کاهش وابستگی به روسیه و جذب سرمایه‌گذاری خارجی و توسعه اقتصادی، باعث حضور قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای در آسیای مرکزی گردیده و موانعی جدی برای حضور موثرتر ایران به‌وجود آورده است. سوال اصلی مقاله این است که ایران با توجه به موقعیت ژیوپلیتیکی خود، چگونه از این فرصت در جهت توسعه روابط با جمهوری قزاقستان بهره برده است؟ در این مقاله سعی شده است با توجه به واقعیت‌های ژیوپلیتیکی منطقه، در واقع مهمترین عوامل تاثیرگذار در موقعیت و منزلت ژیوپلیتیکی ایران در جهت گسترش روابط با جمهوری قزاقستان مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد.