دوگانه امنیت و امنیتی‌سازی در روابط بین‌الملل(نمونه: امنیتی‌سازی جمهوری اسلامی ایران)

شناخت امنیتی‌سازی به عنوان مدخلی معرّفی و پذیرفته شده در ادبیات امروز علوم سیاسی نیازمند نوعی تحقیق تبارشناسانه است. از زمان جنگ جهانی اول، محیط بین‌المللی واجد دینامیسم جدیدی در مناسبات رقابت-آمیز میان دولت‌ها بود که با گذشت زمان این رقابت‌ها شکل‌های متنوّع و تازه‌ای یافتند. پس از جنگ جهانی دوم و به خصوص پس از پایان جنگ سرد، امنیتی‌سازی به عنوان یکی از روش‌های روزآمد شده در اولویت‌طلبی بازیگرانی بوده است که منافع خود را در اولویت‌بندی‌های منطق معمول سیاسی نمی‌یافتند و بنابراین نیازمند معرّفی نوعی تهدید وجود برای خود بودند. در همین راستا و به عنوان یکی از مهم‌ترین نمونه‌های امنیتی‌سازی، آنچه از رفتار رژیم اسرائیل پس از جنگ جهانی دوم شاهد بوده‌ایم همواره با نوعی امنیتی‌سازی طرف مقابل همراه بوده است که ذیل آن بتواند اولویت‌بندی‌های «سیاست عادی» را در پیرامون خود تغییر دهد. هر چند طرف مقابل به اقتضای زمان و عوامل دیگر تغییر کرده است اما رویکرد این رژیم در این خصوص مشابه بوده است. در عین حال امنیتی‌سازی ایران لااقل در مقاطع مهمی از الگوهایی بوده که دولت ایالات متّحده آمریکا هم پیگیری کرده است.در پژوهش حاضر به مطالعه‌ی تبارشناسانه مفهوم و مصادیق این رویکرد با محوریت استراتژی امنیتی‌سازی ایران در سه دهه گذشته و نیز دیگر موارد می‌پردازیم  و متناسب با آن، مبنای چالش شناختی که بالقوّه می‌تواند زمینه‌ساز ابتلا به این تله شود را توضیح می‌دهیم.

the duality of security and securitization in international relations (example: securitization of the islamic republic of iran))

the concept of security, with its profound perceptual and cognitive dimensions, stands as a central construct in the international arena. a notable example is the evolution of iran’s security posture in recent decades, which underscores the critical role of security as a cornerstone of national and international interests, pursued by governments and their representatives. however, a significant oversight has been the dynamic evolution of this concept in response to changing global contexts and its frequent conflation with the closely related notion of securitization. unlike security, securitization—as explored in political science, particularly by the copenhagen school of international relations—refers to the process of framing issues as existential threats, elevating them beyond ordinary political discourse and granting them priority and immunity from standard political processes. this distinction carries substantial implications, both domestically and internationally, as it can either strengthen or constrain the subject in question. the nuanced differentiation between security and securitization in policy formulation has tangible effects on a country’s foreign policy strategies. conflating security with securitization can drive efforts toward regional and international integration, while neglecting security considerations may lead to aggressive, ill-considered postures with unintended consequences. this study provides a theoretical overview of this dichotomy, exploring the cognitive challenges of distinguishing between genuine security dimensions and securitization.research method: genealogythe genealogical method, rooted in phenomenology, serves as the primary research methodology for this study. developed by thinkers like michel foucault and friedrich nietzsche, genealogy focuses on tracing the historical development of a phenomenon, uncovering its evolving dimensions over time. while it shares phenomenological foundations with edmund husserl’s work, genealogy incorporates a temporal lens, offering a deeper understanding of the phenomenon’s evolution. in this study, securitization is analyzed as the central phenomenon, with iran as the focal context. the genealogical approach anticipates the identification of recurring patterns over time, which may reveal surprising insights into the evolution of securitization.