تحلیل انزوای ژئوپلیتیکی جمهوری اسلامی ایران

انزوای ژئوپلیتیکی به عنوان نقطه مخالف بین المللی گرایی، جهان گرایی، منطقه گرایی، تعامل، توسعه و در کل عدم درک صحیح کارگزارن از منافع ملی است. انزوای ژئوپلیتیکی، از آنجایی اهمیت دارد، که در شمایل یک مخمصه و دام ترکیبی(خودساخته و دگرساخته)؛ به عنوان یک حالتِ نامطلوب و منفی، قادر است موجودیت کشور درگیر را در معرض خطر و حتی نابودی قرار دهد. در نخستین سال های انقلاب اسلامی، استراتژی هایی چون انزواطلبی، و بعدها بی طرفی و عدم تعهد(دست کم تا فروپاشی شوروی)، بخشی از راهبرد سیاست خارجی نظام سیاسی حاکم، به منظور کنترل آسیب پذیری ها احتمالی و در کل حراست و حفاظت از انقلاب بوده است. به تدریج با تثبیت انقلاب اسلامی، پایان جنگ تحمیلی و البته فروپاشی شوروی؛ سلسله عوامل برآمده از کنش های رفتاری ج.ا.ایران از یک‌سو، و از دیگر سو واکنش کشورهای رقیب و متخاصم، وضعیتی به وجود آورد، که منطبق بر انزوای ژئوپلیتیکی ج.ا.ایران در شرایط کنونی است. در این راستا سوال اصلی مقاله این است که عوامل موثر بر شکل گیری انزوای ژئوپلیتیکی جمهوری اسلامی ایران کدام است؟ نتایج حاصله از این پژوهش کاربردی، با تلفیق روش توصیفی- تحلیلی و روش آماری(با استفاده از پرسشنامه دلفی)، به بررسی عوامل موثر بر انزوای ژئوپلیتیکی جمهوری اسلامی ایران در قالب 6 متغیر(در قالب 31 شاخص) می پردازد. در این پژوهش، ترتیب اهمیت و رتبه بندی متغیرها به وسیله آزمون فریدمن و سطح معنی داری آنها با استفاده از آزمون t-test در بستر تحلیل نرم افزار spss انجام پذیرفته است.

analysis of the geopolitical isolation of the islamic republic of iran

extended abstractintroductiongeopolitical isolation stands in stark contrast to internationalism, globalism, regionalism, interaction, and development, often reflecting a lack of understanding or alignment with national interests by external actors. it represents a complex and multifaceted challenge, combining self-imposed and externally imposed factors, which can pose significant risks to a nation’s stability and survival. in the early years following the islamic revolution, iran adopted strategies such as isolationism, and later neutrality and non-alignment, particularly until the dissolution of the soviet union. these approaches were integral to the foreign policy of the ruling political system, aimed at mitigating vulnerabilities and safeguarding the revolution. over time, as the islamic revolution stabilized, the iran-iraq war concluded, and the soviet union collapsed, a combination of iran’s behavioral actions and the responses of rival and adversarial states contributed to a geopolitical environment that has increasingly isolated iran in the contemporary global landscape.  methodologythis study is applied in its purpose and employs a descriptive-analytical approach in terms of nature and methodology. data collection was conducted through library and documentary research, supplemented by field methods. the library and documentary research drew on authoritative books, articles, historical records, case studies, and domestic and international statistical databases, as well as searches across various digital repositories. for the field component, data collection was guided by library findings and utilized the delphi method. a total of 144 university professors were selected to participate, with questionnaires distributed among them. of these, 67 responses were fully completed and utilized for analysis.    discussionhistorical periods of isolation in the islamic republic of iran  the first period, characterized by conceptual and self-imposed isolation, spanned from the victory of the islamic revolution on february 11, 1979, to the end of the iran-iraq war on june 10, 1987.