جایگاه مفهوم فضای حیاتی در شکل گیری سیاست خارجی عراق

برآورد قدرت ملی در شرایط کنونی و ترسیم وضعیت مطلوب که متضمن منافع و امنیت ملی باشد حاکمان و نخبگان سیاسی را به تدوین استراتژی ژیوپلیتیک وا می دارد. تدوین استراتژی ها در پیوند با دیگر قدرت های منطقه ای و فرامنطقه ای و همچنین فرصت ها و محدودیت ها است. از این‌رو، نظام های سیاسی کوشیده اند تا از طریق تصرف یا نفوذ در سرزمین هایی که می تواند مکمل ژیوپلیتیک آنها باشد به رفع محدودیت‌ها(سرزمینی و منابع) بپردازند. مقاله حاضر به تشریح این مسیله می پردازد که تنگنای ژیوپلیتیک عراق در عدم دسترسی آسان به آبهای آزاد به سیاست خارجی این کشور ماهیتی تهاجمی بخشیده، سیاستی که حتی پس از فروپاشی نظام بعث از طریق سیاستمداران عراقی بارها در قالب لغو یا تغییر مفاد قرارداد الجزایر در ارتباط با ایران طرح مسیله شده است. به‌نظر می‌رسد که چالش پایدار ژیوپلیتیک عراق در عدم دسترسی مناسب آن کشور به دریاهای آزاد از طریق خلیج فارس و وابستگی آن به بخش هایی از خاک ایران همواره بر مناسبات عراق با ایران سایه خواهد افکند.