تبیین عوامل و اهداف اتحاد استراتژیک میان آمریکا و اسراییل در منطقه خاورمیانه

قدرت‌های بزرگ به‌منظور تامین منافع ملی و نیز تسلط بر مناطق ژیوپلیتیک و ژیواستراتژیک جهان، با قدرت‌های منطقه‌ای متحد می‌شوند. ایالات متحده آمریکا به‌عنوان یک قدرت بین‌المللی با اسراییل در منطقه ژیوپلیتیک و ژیواستراتژیک خاورمیانه دارای اتحاد منحصر به‌فرد می‌باشند، به‌گونه‌ای که این مسیله به‌عنوان یکی از موضوعات بحث‌برانگیز در روابط بین‌الملل تبدیل شده است. در مقاله حاضر در پاسخ به ماهیت و چرایی روابط گام به گام آمریکا و اسراییل و تبدیل آن به روابط ویژه، سه متغیر و فرضیه مورد بررسی قرار گرفت: پیشینه تاریخی، ارزش‌ها و فرهنگ مشترک؛ و نیز تاثیر گروه‌های لابی یهودی بر تصمیمات سیاست خارجی آمریکا، به‌عنوان فرضیه‌های رقیب و با استناد به موارد گواه نشان داده شده است که این مولفه‌ها به‌تنهایی نمی‌توانند پاسخ منطقی و قانع‌کننده به چرایی روابط منحصر به‌فرد میان آمریکا و اسراییل تلقی شوند. بنابراین، فرضیه اصلی تحت عنوان «منافع استراتژیک مشترک» که براساس نظریه‌ نیوریالیسم در شاخصه‌های مختلف سیاسی و نظامی تدوین شده است، نشان می‌دهد که «متحدان استراتژیک» در به حداکثر رساندن منافع ملی خود از روش‌های مختلف نرم‌افزاری، سخت‌افزاری و یا ترکیبی از آنها که اصولاً در تضاد با منافع دولت‌های خاورمیانه است، استفاده می‌کنند. همکاری تسلیحاتی دو کشور موجب شده است خاورمیانه هم‌اکنون بزرگترین مسابقه تسلیحاتی جهان را به‌خود اختصاص دهد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که میزان استحکام «اتحاد استراتژیک میان آمریکاو اسراییل» و «انشقاق و ناامنی میان کشورهای منطقه خاورمیانه» دارای ارتباط معناداری است. راهکار برای دولت‌های خاورمیانه جهت خروج از وضع موجود می‌تواند بر پایه استراتژی «موازنه تهدید» استوار شود. در نهایت، نقش ایران در شکل‌دهی به این رویکرد، با اهمیت ارزیابی شده است.