عوامل ناکامی همه پرسی جدایی اقلیم کردستان عراق

منطقه خاورمیانه دریای متلاطمی از مسائل ژئوپلیتیکی است که بسیاری از ژئوپلیتیسین های جهان همواره به آن نظر داشته و دارند. در این منطقه، کشور عراق امروزه به آوردگاه قدرت های بین المللی و منطقه ای تبدیل شده زیرا سرنوشت معادلات آن، بسیاری از روندهای ژئوپلیتیکی ج هان را تحت تاثیر قرار خواهد داد. کشور عراق از سده 20 میلادی، با سیلی از بحرانها مواجه شده است. یکی از مهمترین و پیچیده ترین این بحرانها، روند جدایی طلبی و ا ستقلال خواهی اقلیم کردستان است که اوج آن در برگزاری رفراندوم در مهر ماه سال 1396 به نمایش در آمد. بدون شک در صورت به بار نشستن رفراندوم جدایی اقلیم و ایجاد کشور مستقلی به نام کردستان، منطقه غرب آسیا وارد تنش های دامنه دار جدیدی میشد. از این رو، شناخت عوامل ناکامی این پروژه از منظرهای آکادمیک، سیاسی و راهبردی ضروری می نماید. مقاله حاضر در جستجوی پاسخ به این سوال اصلی است که : چرا رفراندوم جدایی اقلیم کردستان با شکست مواجه شد؟ و برای رسیدن به پاسخ این سوال، با تکیه بر منابع کتابخانه ای و رسانه ای و با استفاده از رویکرد توصیفی-تحلیلی، مطابقت اقدامات بازیگران موثر این مسئله (دولت عراق، ایران، آمریکا، اسر ائیل و ترکیه) با این فرضیه که: سناریوی جدایی اقلیم کردستان از طر یق رفراندوم به علت مخالفت عمده بازیگران خارجی و عدم همراهی برخی از عناصر مهم درون اقلیم کردستان، به شکست انجامید بررسی شد. در این مقاله با استفاده از نظریه واقعگرایی انگیزشی، تطابق توان و اقدامات بازیگران موثر در فرایند جدایی اقلیم را با انتظارات تصمیم گیرندگان به برگزاری همه پرسی جدایی، مورد موشکافی قرار می گیرد.