چالش‌ها و آسیب‌های نظام آموزش در شهرسازی: نگاهی به وضعیت موجود و راهکارهای پیشنهادی

هدف: هدف اصلی این پژوهش، شناسایی و تحلیل چالش‌های ساختاری، محتوایی و نیروی انسانی در نظام آموزش شهرسازی در ایران و ارائه راهکارهایی برای بهبود آن است. این پژوهش به دنبال پاسخ‌گویی به این پرسش‌هاست که این چالش‌ها چگونه بر کیفیت آموزش و توانایی فارغ‌التحصیلان در حل مسائل واقعی شهری تاثیر می‌گذارند و چه راهبردهایی می‌توانند فاصله میان آموزش دانشگاهی و نیازهای حرفه‌ای و اجتماعی را کاهش دهند.یافته‌ها: نتایج حاصل از مصاحبه‌های نیمه ساختاریافته و تحلیل داده‌ها به روش گراند تئوری نشان می‌دهد که چالش‌های نظام آموزش شهرسازی در ایران در سه بعد اصلی قابل دسته‌بندی هستند: 1- چالش‌های ساختاری: نبود سیاست‌گذاری منسجم، کمبود زیرساخت‌های آموزشی و ضعف ارتباط میان دانشگاه‌ها و نهادهای اجرایی. 2- چالش‌های محتوایی: برنامه‌های درسی قدیمی، تمرکز بیش‌ازحد بر نظریه و نادیده گرفتن موضوعات نوظهور مانند شهرهای هوشمند و عدالت فضایی. 3- چالش‌های نیروی انسانی: کمبود اساتید دارای تجربه عملی، انگیزه پایین دانشجویان و نبود مشوق‌های مناسب برای جذب و نگهداری استعدادها.نتیجه‌گیری: چالش‌های شناسایی‌شده منجر به شکاف عمیقی میان آموزش دانشگاهی و نیازهای حرفه‌ای و اجتماعی در حوزه شهرسازی شده‌اند و کارآمدی فارغ‌التحصیلان در مواجهه با مسائل واقعی شهری را کاهش داده‌اند. برای کاهش این شکاف، راهکارهایی چون اصلاح ساختار نظام آموزشی، به‌روزرسانی محتوای درسی، تقویت همکاری دانشگاه‌ها با نهادهای اجرایی و توجه به ویژگی‌های بومی و اجتماعی پیشنهاد می‌شود. اجرای این راهبردها می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری نظام آموزشی موثرتر و منطبق با نیازهای جامعه ایرانی باشد.

challenges and vulnerabilities of the urban planning education system: a look at the current status and proposed solutions

objective:the main objective of this study is to identify and analyze the structural، content-related، and human resource challenges within the urban planning education system in iran. it also aims to explore the consequences of these challenges on the quality of education and to propose practical strategies to bridge the gap between academic training and real urban needs.method:this research adopts grounded theory as a qualitative approach to explore the complex and context-specific nature of educational challenges. data were gathered through semi-structured interviews with university professors، students، urban planning experts، and municipal managers. purposeful sampling was employed to select informed participants، and the data were analyzed using open، axial، and selective coding. the choice of grounded theory was based on the study's exploratory nature، its focus on generating a native theory، and its emphasis on capturing participants' lived experiences.results: the analysis revealed that challenges in the urban planning education system in iran fall into three major categories:1- structural challenges – including incoherent policymaking، inadequate educational infrastructure، and weak institutional linkages between academia and practice. 2- content-related challenges – such as outdated curricula، overemphasis on theoretical knowledge، and lack of attention to contemporary issues like smart cities and spatial justice. 3- human resource challenges – including shortage of qualified faculty، low student engagement، and insufficient incentives to attract and retain top talent. these interconnected issues have contributed to a significant disconnect between educational outputs and the professional and societal needs of urban planning in iran.conclusion: to overcome the identified challenges، the study recommends revising the overall educational framework، modernizing course content، enhancing cooperation between universities and urban governance bodies، and promoting locally grounded and socially responsive education. these strategies are essential to develop a more responsive and effective urban planning education system that aligns with iran's evolving urban realities.