آموزش مهندسی: واقعیت‌ها و انتظارات

افزایش مستمر پیچیدگی‌های دانش، نوآوری‌ها و انتظارات جوامع از دانشگاه‌ها بر نحوه‌ی آموزش استادان رشته‌های مهندسی و تفکر آن‌ها برای پرورش دانشجویان تاثیر گذاشته است. از آموزش، همواره به‌عنوان یک فضیلت شامل فضیلت ایجاد انضباط ذهنی، فضیلت انتقال دانش، فضیلت، کاربردی کردن دانش، فضیلت کارورزی قابلیت‌ها و مهارت‌های عملی به فراگیران یاد شده است. برای دستیابی به این فضیلت‌ها، استادان با استفاده از روش‌های گوناگون بر انتقال حجم وسیعی از اطلاعات، همراه با مجموعه‌ای از ایده‌ها و اصول پذیرفته‌شده، اهتمام ورزیده‌اند. دانشجویان نیز با دریافت حجم وسیعی از اطلاعات، بیشتر به قدرت حافظه‌ی خود برای موفقیت در دانشگاه متکی هستند و به‌ندرت در رویارویی عملی با ارزش‌ها و ایده‌های متضاد به چالش کشیده می‌‌شوند. دانشجویان پس از ورود به بازار کار نیز با مسائلی روبرو می‌‌شوند که به‌احتمال‌زیاد قابلیت‌های لازم برای حل آن‌ها را ندارند.هدف از این مطالعه تحلیل واقعیت‌ها و انتظارات در آموزش مهندسی بود. این مطالعه ضمن بررسی اجمالی دو فلسفه‌ی معرفت‌شناختی و سیاسی و ارتباط آن‌ها با قابلیت‌های حرفه‌ای اشتغال دانش‌آموختگان، به واقعیت‌ها، انتظارات،‌ تحلیل‌های و پیشنهادهای پژوهشگران درباره‌ی آموزش مهندسی را بررسی می‌کند؛ در این میان، با اشاره به برخی از سیاست‌ها، توصیه‌های ذینفعان و پژوهشگران درباره‌ی وضعیت آموزش مهندسی، به تحلیل پنداشته‌های آن‌ها در آموزش و یادگیری می‌پردازد و سپس، به مقوله‌ی اهمیت تمرین و آموزش عملی، توجه به شایستگی‌های سخت و نرم به‌عنوان راهبردهای اصلی آموزش مهندسی، هویت بخشی و مشکل وابستگی دانشجویان به رایانه و فناوری‌ها می‌پردازد و در ادامه نیز بر ضرورت بازنگری آموزش‌های مبتنی بر استانداردهای شایستگی‌ها، افزایش توانایی‌های مسئله گشایی و توجه به تقویت مهارت‌های تصمیم‌گیری در پرورش دانشجویان مهندسی تاکید می‌کند. 

engineering education: realities and expectations

the continuous increase in the complexity of knowledge, innovations and society’s expectations from universities has affected the way engineering faculty members teach and also their thinking for educating students. education has always been referred to as a virtue including the virtue of creating mental discipline, the virtue of knowledge transfer, the virtue of applying knowledge, the virtue of training practical capabilities and skills to learners. in order to achieve these virtues, professors have tried to transmit a large amount of information, along with a set of accepted ideas and principles, using various methods. students, receiving a large amount of information, insist more on the power of their memory to succeed in university, and are rarely challenged by practical confrontation with conflicting values and ideas. after entering the labor market, students also face problems that they most likely do not have the necessary capabilities to solve them. this study, while reviewing two epistemological and political philosophies and their relationship with professional capabilities and the employment of graduates, evaluates the realities, expectations, analyses and recommendations about engineering education. furthermore, by referring to some policies, recommendations of concetuencies and researchers about the state of engineering education, the author analyzes their thoughts on teaching and learning. then, the necessity of practice and practical training, paying attention to hard and soft skills as the main strategy of engineering education, the formation of identity, and the problem of students’ dependence on computers and technologies are discussed. accordingly, the article emphasizes the necessity of revising education based on competency standards, increasing problem-solving abilities, and paying attention to strengthening decision-making skills in training engineering students.