بررسی انگیزش و نگرش دو نمونه از دانشجویان ایرانی نسبت به فراگیری زبان انگلیسی

این تحقیق هدفی دوگانه داشت: نخست آنکه با به‌کارگیری ابزارهای هنجاریابی‌شده در مورد نگرش، انگیزش و علاقه دانشجویان ایرانی به زبان انگلیسی، مورد بررسی قرار گیرد. دوم آنکه نوع جهت‌گیری غالب و ارتباط آن با برخی از متغیرهای روانی ـ اجتماعی تحلیل شود. در این پژوهش از روش تحقیق توصیفی ـ پیمایشی استفاده شد. جامعه مورد مطالعه، تمامی دانشجویان شاغل به تحصیل در سال تحصیلی 87-1386 در دانشگاه‌های تبریز و کردستان بودند. با استفاده از شیوه نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، از هرکدام از دانشگاه‌های مذکور 200 دانشجو انتخاب شدند. در تحقیق حاضر از یک پرسشنامه ترکیبی با عنوان مقیاس نگرش به زبان انگلیسی که شامل سازه‌های اصلی تحقیق است، استفاده شد. نتایج نشان داد که بیشتر دانشجویان از انگیزش بالایی نسبت به یادگیری زبان انگلیسی برخوردارند. در مورد میزان علاقه به یادگیری زبان انگلیسی نیز وضع مشابهی بین دانشجویان وجود داشت. همچنین یافته‌ها نشان داد تجارب یادگیری و آموزشی دانشجویان خارج از نظام رسمی آموزش و پرورش با میزان انگیزش و نگرش آنان رابطه مثبتی دارد. بین میزان علاقه و سواد انگلیسی والدین با میزان علاقه و معلومات انگلیسی فرزندان همبستگی مثبت وجود داشت. بیشتر دانشجویان تجارب یادگیری زبان خارجه را به غیر از مدرسه و دانشگاه نداشته‌اند و همه تلاش‌های یادگیری آنان محدود به محیط رسمی آموزشی بوده است. در نهایت، نتایج نشان داد هر دو نوع جهت‌گیری‌های ابزاری و انضمامی به ترتیب بر نگرش‌های دانشجویان انتخابی غالب هستند.