تحلیل گفتمانهای سیاسی-اجتماعی در داستانهای کودک و نوجوان نادر ابراهیمی

نادر ابراهیمی 49 اثر کودک و نوجوان منتشر کرد که تاکنون در هیچ کار پژوهشی با رویکرد تحلیل گفتمان تاثیر گفتمانهای سیاسی-اجتماعی بر آنها بررسی نشده است. در این مقاله، سعی شده است با تکیه بر دو نظریۀ تحلیل گفتمان جیمز پل جی و نورمن فرکلاف، تاثیر گفتمانهای سیاسی-اجتماعی بر آثار کودک و نوجوان او نشان داده شود. نتایج پژوهش نشان می‌دهد «ایراندوستی» همواره در مرکز توجه ابراهیمی قرار داشته است با این تفاوت که تحت تاثیر تحولات سیاسی-اجتماعی، عناصری به این گفتمان ملی‌گرایانه افزوده یا از آن کاسته می‌شود: 1. در سالهای پیش از انقلاب، داستانهای ابراهیمی بیشتر ذیل گفتمانهای ملی درونزا قرار می‌گیرد که بر تلاش و کار ملی برای ساخت ایران تاکید می‌کند. 2. همزمان با پیروزی انقلاب، عنصر «سیاست» آشکارا به داستانهای او راه می‌یابد و از این حیث می‌توان آثار او را ذیل گفتمان انقلابی قرار داد با محوریت پرداختن به طاغوت‌ستیزی، بزرگداشت انقلاب و مبارزات انقلابیون. 3. با پایان یافتن جنگ، داستانهای او ذیل «گفتمان سازندگی» صورتبندی می‌شود که در آن همچنان ایراندوستی در مرکز توجه قرار دارد و بیش از هر چیز به تواناییهای بالقوۀ ایران در زمینۀ صنعت و به‌طورکلی توسعۀ اقتصادی تاکید می‌شود. ادبیات او در این دوران همچنان سیاسی است و عنصر «غرب‌ستیزی» بیش از دوره‌های قبل در آثارش دیده می‌شود. 

discursive developments in nader ebrahimi’s fictions for children and young adults

nader ebrahimi has published 49 works for children and young adults, the impact of political-social discourses on which has not yet been examined in any research using a discourse analysis approach. this article draws on two discourse analysis theories—those of james paul gee and norman fairclough—to demonstrate the impact of political-social discourses on ebrahimi’s children’s and young adults’ works. research findings show that “love of iran” was always a central concern in ebrahimi’s works, except that, under the influence of political and social developments, elements are added to or subtracted from this nationalist discourse: (1) in the years before the islamic revolution in iran, ebrahimi’s fiction tends to fall under endogenous national discourses, underscoring national endeavor to build iran; (2) during the victory of the islamic revolution, the element of “politics” clearly finds its way into his fiction, subsuming his works under a revolutionary discourse centered on combating tyranny and honoring the revolution and the campaigns by revolutionaries; (3) after the iran-iraq war, his fiction can be formulated under the “construction discourse,” in which love of iran is still pivotal, and more than anything else, it emphasizes iran’s potential for industry and economic development. his literature in this period remains political, and the “anti-western” element is more evident in his works relative to his previous works.