تجربه زنان ایرانی مبتلا به ویتیلیگو : مطالعه ای پدیدار شناسی

زمینه و هدف : ویتیلیگو ، اختلالی مزمن و پیش رونده است که به دلیل از بین رفتن پیش رونده ی رنگدانه های پوست و مخاط به وجود می آید . در حدود 9/0 تا 2/1 % مردم ایران به این بیماری مبتلا هستند . مطالعه های کمی در مورد جنبه های خاص مراقبتی این بیماران و تاثیر بیماری بر ابعاد مختلف زندگی آنها صورت گرفته است . عمده تحقیق های مزبور در کشورهای غربی و بدون در نظر گرفتن فرهنگ بیماران بوده است لذا این مطالعه با هدف تبیین تجربه زنده در زنان ایرانی مبتلا به ویتیلیگو صورت گرفت .روش اجرا : این مطالعه پژوهشی کیفی با رویکرد پدیدار شناسی هرمنوتیک است که از طریق مصاحبه نیمه ساختاری با 16 زن ایرانی مبتلا به ویتیلیگو مراجعه کننده به درمانگاه پوست ، با استفاده از نمونه گیری با حداکثر تنوع صورت پذیرفت . بعد از هر مصاحبه محتوای نوار پیاده و یافته ها با استفاده از روش دیکلمن و آلن تجزیه و تحلیل و تفسیر شد . یافته ها : این پژوهش به چهار درون مایه اصلی با 7 درون مایه فرعی منتج شد ‌: تصورات مربوط به خود ، ادراک بیماری ، تطابق با بیماری ( پذیرفتن و یا نپذیرفتن بیماری‌) . دیگران و بیماری ( افراد مهم ، رفتار حمایت کننده و رفتار تهدید کننده ). زنانی که در سنین ازدواج به ویتیلیگو مبتلا می شوند علاوه بر گرفتاری های روحی ناشی از وجود یک بیماری پوستی و نقص در بیمار ، به مسایل اجتماعی از قبیل طرد شدن از سوی اطرافیان و در انزوا قرار گرفتن ، طلاق یا انتخاب اجباری زندگی مجردی دچار می شوند .نتیجه گیری: از آن جا که استرس به عنوان عامل تشدید کننده بیماری شناخته شده، حمایت اجتماعی و روان درمانی، بالا بردن سطح آگاهی افراد جامعه، بازنگری در قوانین مدنی می تواند در شکستن سیکل عود کننده بیماری موثر باشد.