بررسی میزان تاثیر درمان توام مگلومین آنتی مونات سیستمیک و پنتوکسی فیلین در بیماران مبتلا به لیشمانیوز جلدی

زمینه و هدف: لیشمانیوز جلدی بیماران انگلی شایع در ایران و به خصوص در اصفهان است در این بیماری ترکیب های پنج ظرفیتی آنتیموان به عنوان خط اول درمان به کار می روند با توجه به افزایش مقاومت به درمان و وجود عوارض جلدی این ترکیب ها برای یافتن درمان موثرتر تلاش ادامه دارد هدف از این مقاله اثر درمانی مگلومین آنتی مونات ( گلوکانتیم ‌) سیستمیک توام با پنتوکسی فیلین خوارکی و گلوکانتیم به تنهایی در لیشمانیوز جلدی بود.روش اجرا: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده دو سوبی خبر با روش نمونه گیری آسان بود جمعیت مورد مطالعه از مراجعه کنندگان به مرکز تحقیقات بیماری های پوستی و سالک اصفهان انتخاب شدند تعداد 64 بیمار به دو گروه مساوی تقسیم شدند یک گروه با گلوکانتیم سیستمیک توام با پنتوکسی فیلین خوارکی و گروه دیگر با گلوکانتیم سیستمیک و دارونما به مدت 20 روز درمان و برای 3 ماه پی گیری شدند پاسخ به درمان براساس بهبودی کامل ( بهبودی کامل ضایعه از نظر بالینی بدون هیچ علامتی از سفتی و التهاب )، بهبودی نسبی ( کوچک تر شدن ضایعه) و فقدان پاسخ درمان (نبود تفاوت در اندازه ضایعه از نظر سفتی و التهاب) ارزیابی شد . یافته ها: 32 نفر در گروه آزمون و 31 نفر در گروه شاهد به طور کامل پی گیری شدند بعد از اتمام 3 ماه پی گیری در گروه مورد آزمون 26نفر (81% )بهبودی کامل، 4نفر (13%) بهبودی نسبی و 2نفر(6% ) فقدان پاسخ به درمان داشتند در حالی که این میزان در گروه شاهد به ترتیب 16نفر (52%) ، 9نفر (29% )، 6 نفر (19% )، بود (p<%5). هم چنین عارضه ای از پنتوکسی فیلین در بیماران مشاهده نشد. نتیجه گیری: کارایی درمان گلوکانتیم سیستمیک توام با پتنوکسی فیلین از گلوکانتیم به تنهایی بیش تر بود.