تدوین مدل آشفتگی زناشویی بر اساس الگوهای ارتباطی و سبک‌های دلبستگی با نقش میانجی تاب‌آوری در زنان خانه‌دار

هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل آشفتگی زناشویی بر اساس الگوهای ارتباطی و سبک‌های دلبستگی با نقش میانجی تاب‌آوری در زنان خانه‌دار انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از لحاظ شیوه‌ی گردآوری داده‌ها توصیفی از نوع همبستگی و با طرح تحلیل مسیر بود. جامعه‌ آماری این پژوهش شامل کلیه زنان خانه‌دار گروه مردم نهاد بوستان نرگس اکباتان شهر تهران در سه ماهه‌ی اول سال 1401 بود که از این بین384 نفر به صورت دردسترس به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌ی آشفتگی زناشویی، پرسشنامه‌ی الگوهای ارتباطی، پرسشنامه‌ی سبک‌های دلبستگی و مقیاس تاب‌آوری بود. در نهایت داده‌ها با روش آماری رگرسیون خطی در متن تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزارهای spss24 و amos23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که الگوهای ارتباطی، سبک دلبستگی ایمن و اضطرابی با آشفتگی زناشویی زنان خانه‌دار ارتباط مستقیم دارد (01/0>p). همچنین تاب‌آوری توانست در رابطه بین الگوهای ارتباطی و آشفتگی زناشویی و رابطه سبک دلبستگی ایمن و اجتنابی با آشفتگی زناشویی زنان خانه‌دار نقش میانجی‌گری ایفا کند (01/0>p). نتیجه‌گیری:‌ نتایج حاصل از این پژوهش، بیانگر این امر است که برای کاهش آشفتگی زناشویی در زنان خانه‌دار، می‌توان ‌ضمن شناسایی سبک ارتباطی زوج‌ها و سعی در تغییر سبک‌های ارتباطی ناسالم، از طریق آموزش و مشاوره و سایر مداخله‌های مبتنی بر تاب‌آوری عمل کرد.

developing a model of marital distress based on communication patterns and attachment styles with the mediating role of resilience in homemaker women

aim: the present study was conducted with the aim of formulating a model of marital distress based on communication patterns and attachment styles with the mediating role of resilience in homemaker women. methods: the present research had an applied objective and utilized a descriptive correlational method with a path analysis design for data collection. the statistical population of this study consisted of all homemaker women in the narges akbatan community group in tehran during the first three months of the year 1401 (solar hijri calendar), from which 384 individuals were selected as the sample group, using convenience sampling. the research instruments included the marital distress questionnaire, communication patterns questionnaire, attachment styles questionnaire, and resilience scale. finally, the data were analyzed using the linear regression method within the path analysis framework, utilizing spss24 and amos23 software for statistical analysis. findings: the results showed that communication patterns, secure and anxious attachment styles have a direct relationship with marital distress in homemaker women (p < 0.01). moreover, resilience was able to mediate the relationship between communication patterns and marital distress, as well as the relationship between secure and avoidant attachment styles and marital distress in homemaker women (p < 0.01). conclusion: the findings of this research indicate that in order to reduce marital distress in homemaker women, identifying couples’ communication styles and attempting to change unhealthy communication patterns, through resilience-based training, counseling, and other interventions, can be effective.