بررسی اثربخشی آموزش رویکرد هیجان‌مدار بر بهبود حساسیت بین فردی در زوج‌ها در آستانه طلاق

هدف: بررسی تاثیر آموزش رویکرد هیجان مدار بر بهبود حساسیت بین فردی در زوج‌ها در آستانه طلاق می‌باشد.روش: روش تحقیق به صورت کمی و از نوع نیمه آزمایشی (طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل) بود. جامعه آماری تحقیق حاضر شامل زوج‌ها در آستانه طلاق استان تهران منطقه 11 و 12 هستند که در دامنه سنی بین 25 تا 35 سال باشند و بصورت داوطلبانه و براساس ملاک‌های ورود به پژوهش انتخاب شده‌اند. تعداد نمونه پژوهش 20 نفر از زوج‌ها در آستانه طلاق بودند که به روش نمونه‌گیری تصادفی از زوج‌های در آستانه طلاق که برای انجام امور حقوقی به مراکز حقوقی و مراکز مشاوره شهر تهران مراجعه کرده بودند، انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه حساسیت بین فردی بود و برای آزمون فرضیه‌های تحقیق از تحلیل کواریانس چند متغیری با رعایت مفروضه‌ها (همگنی ضرایب رگرسیون، خطی بودن رابطه بین متغیرها، توزیع نرمال ویژگی مورد بررسی، همگنی واریانسها) استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحقیق حاکی از آن است که ابعاد حساسیت بین فردی (آگاهی بین فردی، نیاز به تایید، اضطراب جدایی، کمرویی و عزت‌نفسه) در زوج‌های در آستانه طلاق که آموزش رویکرد هیجان مدار دریافت کردند کمتر از زوج‌هایی است که این آموزش را دریافت نکردند.نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این پژوهش بیانگر این است که برنامه آموزش رویکرد هیجان مدار تاثیر معناداری بر بهبود حساسیت بین فردی در زوج‌هایی در آستانه طلاق داشته و می‌تواند به عنوان برنامه آموزشی موثر مورد توجه روان‌شناسان و مشاوران باشد. 

investigating the effectiveness of emotionally-focused approach training on improving interpersonal sensitivity in couples on the verge of divorce

aim: this research was conducted to investigate the effect of emotion-focused approach training on improving interpersonal sensitivity in couples on the verge of divorce. methods: the research method was quantitative and semi-experimental (pre-test-post-test design, with control group). the statistical population of the present study includes couples on the verge of divorce in tehran province, regions 11 and 12, who are between the ages of 25 and 35 years old and have been selected voluntarily and based on the inclusion criteria for the study. the sample size of the study was 20 couples on the verge of divorce, who were selected by random sampling from couples on the verge of divorce who had referred to legal centers and counseling centers in tehran for legal matters. the data collection tool was the interpersonal sensitivity questionnaire, and to test the research hypotheses, multivariate analysis of covariance was used with the assumptions (homogeneity of regression coefficients, linearity of the relationship between variables, normal distribution of the studied characteristic, homogeneity of variances). findings: the results of the study indicate that the dimensions of interpersonal sensitivity (interpersonal awareness, need for approval, separation anxiety, shyness, and low self-esteem) in couples on the verge of divorce who received emotion-focused approach training were lower than those in couples who did not receive this training. conclusion: the results of this study indicate that the emotion-focused approach training program had a significant effect on improving interpersonal sensitivity in couples on the verge of divorce and could be considered as an effective training program by psychologists and counselors.