اثر رالوکسیفن و GnRH-aبر میزان VEGF در کشت سلول‌های میوم انسانی

زمینه: لیومیوم شایع‌ترین تومور خوش‌خیم دستگاه تناسلی و عامل خونریزی غیرطبیعی رحمی و علایم فشاری در لگن است. درمان‌های مرکب از آنالوگ آزادکننده هورمون گنادوتروپین (gnrh-a) و مهارکننده‌های انتخابی استروژن در کاهش حجم لیومیوم موثر است.روش‌ها: دوازده نمونه میوم از زنان با سیکل قاعدگی منظم و در فاز فولیکولار که تحت عمل جراحی میومکتومی یا هیسترکتومی در بیمارستان امام رضا (ع) قرار گرفتند، به‌دست آمد. بیماران در شش سیکل آخر قاعدگی قبل از جراحی، درمان هورمونی دریافت نکرده بودند. اثر درمان با دوزهای مختلف رالوکسیفن (در پنج گروه به‌ترتیب با غلظت‌های 1، 2، 4، 6 و 8 میکروگرم در میلی‌لیتر) و gnrh-a (در پنج گروه به‌ترتیب با غلظت‌های 50، 100، 200، 300 و 400 میکروگرم در میلی‌لیتر) و درمان ترکیبی آن‌ها بر میزان فاکتور رشد عروقی آندوتلیال (vegf) و مهار رشد سلولی بررسی شد.یافته‌ها: در هر سه گروه درمان (گروه با غلظت‌های مختلف رالوکسیفن، گروه با غلظت‌های مختلف gnrh-a و گروه دریافت‌کننده هر دو داروی رالوکسیفن و gnrh-a)، میزان vegf کاهش داشت. کاهش میزان vegf در گروه درمان ترکیبی 17/79 درصد، در گروه رالوکسیفن 74/64 درصد و در گروه gnrh-a29/55 درصد بود (05/0(p < . میزان ممانعت از رشد سلولی بین دو گروه به‌طور معنادار متفاوت بود. میزان ممانعت از رشد سلولی در گروه ترکیبی 77/70 درصد، در گروه رالوکسیفن 76/60 درصد و در گروه gnrh-a 83/15 درصد بود (05/0p < ). نتیجه‌گیری: درمان با رالوکسیفن و gnrh-a و ترکیب آن‌ها میزان vegf را کاهش داده و از رشد سلولی میوم جلوگیری می‌کند.