روش‌های گروهی دنباله‌ای و کاربرد آن در کارآزمایی‌های بالینی

یکی از مباحثی که در کلیه علوم مورد دغدغه محققان است، برآورد تعداد نمونه (آزمودنی) کافی برای آزمودن شاخص‌های مورد بررسی مانند میانگین، نسبت و … است. معمولا پژوهشگران با یک سطح اطمینان ثابت مانند 95% و توان آزمون مانند 90% و با درنظرگرفتن خطای معین، و با فرمول‌های تک نمونه‌ای یا دو نمونه‌ای، حجم ثابتی را برای تعداد نمونه یا آزمودنی‌ها برآورد می‌نمایند. در کارآزمایی‌های بالینی به سه دلیل اخلاقی، مالی و اجرایی انجام دادن کارآزمایی با حجم نمونه ثابت از پیش تعیین‌شده امکانپذیر نیست. یکی از روش‌هایی که می‌تواند در این زمینه مفید باشد ، به‌کارگیری نمونه‌گیری گروهی دنباله‌ای است. طرح‌های گروهی دنباله‌ای، بخشی از طرح آزمایش‌ها در آمار است که داده ها را در زمان‌های متوالی مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد و تصمیم مناسب در خصوص موضوع مورد بررسی در هریک از مراحل اتخاذ می‌گردد. در روش‌های گروهی دنباله‌ای سعی بر این است تا با انتخاب آزمون‌های مناسب نظیر پوکاک، ابراین- فلمینگ و... و با کاهش حجم نمونه نسبت به حالت معمولی، راه‌حل‌هایی به‌منظور مقایسه گروه‌های تحت مطالعه ارایه گردد. ما این روش‌ها را در بررسی تاثیر دوز چندگانه و تک دوز داروی کورتیکواسترویید در زنان مبتلا به پارگی کیسه آب پیش از موعد و پیش از ترم به‌کار گرفته ایم و نشان داده ایم که طرح در حدود 3سال زودتر از حالت استفاده از روش‌های با حجم نمونه ثابت به انتها می رسد.