اثر گیرنده‌های دوپامینی D2 هیپوکامپ پشتی بر رفتار اضطرابی القا شده با هیستامین در موش کوچک آزمایشگاهی

زمینه: سطح بالایی از هیستامین و گیرنده‌های دوپامینی d2 در هیپوکامپ یافت می‌شود. به‌علاوه برهم‌کنش بین هیستامین و گیرنده‌های دوپامینی d2 در زمینه تعدیل برخی رفتارها اثبات شده است. در این مطالعه، برهم‌کنش بین گیرنده‌های هیستامین و گیرنده‌های دوپامینیd2 در زمینه رفتار اضطرابی در هیپوکامپ پشتی مورد مطالعه قرار گرفت.روش ها: در این مطالعه تجربی، 220 موش سوری نر نژاد nmri بی‌هوش شدند و سپس در دستگاه استریوتاکسی قرار داده شدند. دو کانول در ناحیه هیپوکامپ پشتی قرار داده شد. تست ماز بعلاوه‌ای شکل مرتفع برای سنجش رفتارهای شبه اضطرابی مورد استفاده قرار گرفت. آنالیز واریانس دوطرفه و یکطرفه (anova) و به دنبال آن تست lsd برای آنالیز داده‌ها استفاده شد. تمامی آزمایشات مطابق با راهنمای اخلاقی نگه‌داری و کار با حیوانات آزمایشگاهی انجام گرفت. یافته‌ها: تزریق هیستامین و آگونیست (کینپیرول) و آنتاگونیست (سولپیراید) گیرنده دوپامینی d2 به داخل ناحیه ca1، باعث القا اضطراب می‌شود. تزریق کینپیرول و سولپیراید دو دقیقه بعد از دوز موثر هیستامین، اثرات اضطراب‌زای هیستامین را مهار می‌نماید.نتیجه گیری: به‌نظر می‌رسد هیستامین و گیرنده‌های دوپامینی d2 نه‌تنها در تعدیل اضطراب در هیپوکامپ پشتی موش سوری نقش دارند، بلکه بین آن‌ها یک برهم‌کنش پیچیده نیز وجود دارد.