اثر استرس مهارنشده و مصرف مورفین بر تکوین طناب نخاعی در جنین موش بزرگ آزمایشگاهی نژاد ویستار

زمینه: تحقیقات نشان می‌دهد که مورفین ممکن است با تحریک رها شدن کورتیکوسترون باعث بروز تاخیر در تکوین جنین شود. در این مطالعه، تاثیر استرس و مصرف مورفین بر تکوین طناب نخاعی در جنین موش صحرایی بررسی شد.روش‌ها: از موش‌های نژاد ویستار با وزن 300-250 گرم استفاده شد. بعد از بارداری، حیوانات به چهار گروه (6n= در هر گروه) کنترل، مورفین (05/0 میلی‌گرم محلول در آب)، گروه استرس (شوک الکتریکی) و گروه آزمایش (مورفین و استرس) تقسیم شدند. در روز چهاردهم بارداری، موش‌ها جراحی شدند. سپس جنین‌ها خارج گردیدند و پس از شستشو، توزین و اندازه‌گیری طول سری-دمی، آن‌ها با کولیس در فرمالین 10 درصد فیکس شدند. پس از طی مراحل پردازش، برش‌گیری و رنگ‌آمیزی به روش h&e، نمونه‌های مطالعاتی تهیه و با استفاده از نرم‌افزار motic و میکروسکوپ نوری، تغییرات سطح مقطع نخاع مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها با نرم‌افزار spss 9.01 آنالیز شد. یافته‌ها: وزن جنین‌ها در گروه استرس نسبت به کنترل، افزایش اما در گروه مورفین و استرس کاهش یافت. این یافته در مورد طول جنین‌ها هم صادق بود. همچنین سطح مقطع نخاع در گروه مادران استرس‌دیده، افزایش ولی در گروه استرس+ مورفین کاهش یافته بود. نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد که مورفین و استرس، تاثیر خود را بر تکوین جنین از مسیرهای غیرمتشابه اعمال می‌کنند و بنابراین نمی‌توان همه اثرات دیده‌شده از مورفین در جنین‌ها را به تحریک رها شدن کورتیکوسترون در موش باردار نسبت داد.