مقایسه سطح هموسیستیین پلاسما در بیماران مبتلا به ترمبوز ورید عمقی با گروه شاهد

زمینه: هیپرهموسیستیینمی با بیماری‌های عروقی مرتبط بوده و اخیراً به‌عنوان یکی از عوامل خطر مستقل قابل تعدیل در ایجاد ترومبو آمبولی وریدی معرفی شده است. موارد خفیف آن در 7-5 درصد از جمعیت عمومی دیده می‌شود. هدف از این مطالعه، مقایسه‌ سطح هموسیستیین پلاسما در مبتلایان به ترومبوز ورید عمقی (dvt) و گروه کنترل است.روشها: این مطالعه مورد-شاهدی بین دو گروه 50 نفره با و بدون dvt که از نظر سن، جنس و نمایه توده بدن همسان‌سازی شده بودند صورت گرفت. تشخیص dvt به کمک سونوگرافی داپلر وریدی اندام تحتانی تایید شده و سطح هموسیستیین پلاسمای افراد در شرایط ناشتا اندازه‌گیری شد.یافته‌ها: میانگین سطح هموسیستیین در گروه‌های شاهد و بیمار به‌ترتیب 67/7±06/18 و 30/10±48/20 میکرومول در لیتر (میزان طبیعی 15-5 میکرومول در لیتر) بود که اختلاف معناداری با هم نداشت (185/0=p). 8 درصد از گروه بیمار و 4 درصد از گروه کنترل، مقادیر بیش از صدک 95 سطح هموسیستیین (در گروه کنترل بعنوان نقطه برش برای هیپـرهموسیستیینمی) را داشتند و or همسان‌شده 09/2 (95% فاصله اطمینان 95/11-365/0) بود (409/0=p). میانگین هموسیستیین پلاسما در افراد مبتلا به فشارخون بالا به‌طور معناداری بالاتر از میانگین بود.بحث: میانگین هموسیستیین پلاسمای دو گروه بالاتر از محدوده نرمال بود اما برخلاف سایر مطالعات، اختلافی بین آن‌ها مشاهده نشد. از طرفی با توجه به پایین بودن سطح هموسیستیین در خانم‌های باردار که معمولاً از مکمل‌های ویتامینی استفاده می‌کنند احتمال وجود عوامل مرتبط با هیپرهموسیستیینمی مثل کمبود ویتامین‌های کوفاکتور را در سطح جامعه مطرح می‌کند.