عبور ترانزیتیی کشورهای محصور در خشکی از منظر حقوق بین‌ الملل دریاها

کشورهای محصور درخشکی ‌به ‌این‌ علت‌ که‌هیچ ساحل‌دریایی‌ندارند باموانع‌ مختلفی برای تجارت بین‌المللی‌ خود از طریق‌دریا مواجه‌ و برای‌ انجام‌ مبادلات‌ تجاری‌ خود وابسته به یک یا چند کشور ساحلی ‌از‌ طریق‌ ترانزیت‌ می‌باشند. این‌ روش‌ تجارت منتهی ‌به افزایش هزینه‌های ‌تجاری‌ شده واین وضعیت ‌زمانی‌ بدتر می‌شود که‌ یک‌ کشور ترانزیتی ‌بخواهد وفق‌ ماده 125 کنوانسیون حقوق دریاها این ‌دسترسی ‌را ممنوع‌ یا محدودکند. این‌مقاله ‌باروش‌توصیفی ‌تحلیلی‌‌ به ‌‌بررسی‌ حقوق‌ دریایی‌کشورها محصور درخشکی برای‌ تجارت پرداخته و درصدد پاسخگویی ‌به ‌این‌سوال ‌است ‌که عبور ترانزیتی ‌کشورهای محصور در خشکی برای تجارت از طریق دریا چگونه است؟ این مقاله با توجه به اسناد بین‌المللی چنین نتیجه‌گیری می‌کندکه ‌حق دسترسی ‌پیش‌بینی شده ‌در اسناد بین‌المللی‌ تحت عنوان عبور ترانزیتی در واقع یک ‌حق‌ دسترسی «ناقص» است و پیشنهاد می‌کند بر اساس ‌اصل‌ آمره ‌پذیرفته شده تحت عنوان میراث مشترک بشریت ‌باید حق دسترسی ‌به دریا برای ‌کشورهای‌ محصور در خشکی به‌عنوان یک حق قانونی ‌به ‌رسمیت ‌شناخته شود. چنین حقی ‌نمی‌تواند رد یا محدود شود، مگر اینکه یک خطر امنیتی واقعی و قابل تایید برای یک کشور ترانزیت ایجاد کند.

transit passage of landlocked countries from the perspective of international law of seas

landlocked countries face various obstacles for their international trade by sea due to the fact that they have no sea coast. and they are dependent on one or more coastal countries through transit for their commercial transactions. this business method has led to an increase in business costs, and this situation becomes worse when a transit country wants to prohibit or limit this access according to article 125 of the convention on the law of the sea. this descriptive-analytical article examines the maritime rights of landlocked countries for trade and tries to answer the question, what is the transit of landlocked countries for trade by sea? according to the international documents, this article concludes that the right of access provided in the international documents under the title of transit passage is actually an imperfect right of access and suggests that based on the principle accepted as the common heritage of humanity, the right of access to the sea should be recognized as a legal right. such right cannot be denied or limited unless it creates a real and verifiable security risk for a transit country.