اثبات صلاحیت ماهوی دیوان بین المللی دادگستری در پرونده نقض معاهده مودت 1955

پس از خروج ایالات متحده از برجام و بازگشت تحریم های ایالات متحده علیه ایران و لغو قرارداد های نفتی، تجاری و اقتصادی که همگی نتیجه برجام بودند، ایران تصمیم به شکایت از ایالات متحده در دیوان بین المللی دادگستری براساس عهدنامه مودت، روابط تجاری و حقوق کنسولی 1955 گرفت. با صدور رای دستور موقت و رای صلاحیتی ایران یک قدم به احقاق حقوق خود نزدیک تر گشت. اما سوال اصلی که این مقاله در صدد پاسخ به آن است، اینست که آیا دیوان در مرحله ماهوی نیز دارای صلاحیت می باشد و آیا رای نهایی به نفع ایران صادر خواهد گشت. فرضیه این مقاله، بر این اساس است که دیوان دارای صلاحیت ماهوی است و با صدور رای نهایی به نفع ایران که غیر قابل اعتراض است، ایالات متحده مستلزم بازگرداندن وضع به حال سابق و جبران خسارت از ایران می باشد. روش تحقیق در این مقاله، روش فرا تحلیلی می باشد.

substantive jurisdiction of international court of justice in the case of violation of treaty of amity, economic relations, and consular rights (1955)

following the us withdrawal from the joint comprehensive plan of action (jcpoa), the reinstatement of us sanctions against iran, and the cancellation of all oil, commercial, and economic agreements, all of which were the result of the jcpoa, iran decided to sue the us in the international court of justice (icj) under the 1955 treaty of amity, trade relations, and consular rights (hereinafter the treaty). the jurisdictional decision and temporary injunction have brought iran closer to claiming its rights. however, the primary issues this study addressed were whether the icj has substantive jurisdiction and whether the final verdict will be in favor of iran. accordingly, the main research hypothesis was as follows: since the icj has substantive jurisdiction, if it renders an uncontested final verdict in iran’s favor, the us must reimburse iran and return the situation to its pre trial state. to answer the above mentioned questions and examine the hypothesis, this study employed a meta analysis method.