حقوق بشر: گفتمان مسلّط جهانی سازی و فمینیسم

فشار فزاینده ای از جانب ایالات متحده از طریق سازمان ملل برای اتخاذ تحریم های اقتصادی و سیاسی بر علیه ایران وجود دارد. کانون این تلاشها، مسائلی همچون پیشینهء ‌حقوق بشر و حقوق زنان در ایران است . هر چند که بی تردید نقص حقوق بشر در ایران رخ می دهد، آنچه محور این مقاله قرار گرفته است، شرایطی است که در آن بحث های حقوق بشر در سطح بین المللی زمینه سازی می شود. این مقاله حاکی از این است که این بحث ها در درون یک گفتمان مسلط رخ می دهد که توسط انگلیس و آمریکا القا می گردد و بنابر این منافع آنها را دنبال می کند. این مقاله به بحث دراین مورد می پردازد که چگونه حقوق خاصی در مقابل حقوق دیگر و به طریقی برجسته می شود که استیلا و قدرت مسلط در حوزهء سیاست و اقتصاد را تقویت نماید. مثال هایی ذکر خواهد شد از اینکه چگونه ابر قدرت اقتصادی وسوء استفادهء آن از حقوق بشر، فعالیتهای شرکتهای چند ملیتی را تضیعف کرده است و از سیاستهای اقتصادی واشنگتن که مورد بازخواست قرار نمی گیرد. مثال دیگری ذکر خواهد شد از اینکه چگونه [بحث] حقوق زنان که فمینیسم لیبرال غربی پیشاهنگ آن بود ، از نو ، برای پیشبرد برنامهء استیلا مورد توجه و بزرگداشت قرار می گیرد.ازلحاظ نظری این مقاله مبتنی بر مفهوم استیلا(hegemony) از آنتون یو گرامشی و مفاهیم گفتمان حقیقی و برتری موضعاز میشل فوکو است (اسم یت، 1989 ، بهرامی تاش، 2005) گرامشی نشان می دهد که دانش استی لایی یک نظام فکری است که درگذر زمان شکل می گیرد. این نظام نمایندۀ منافع طبقه غالب است که از عهدۀ جهانی ساختن باورها و نظام های ارزشی خود برمی آید (1971). این باورها توسط نخبگان فکری، روشنفکرانسازمانی طبقۀ غالب، شکل دهی و بازآفرینی می شود، و ساختارهای کنترلی را به وجود می آورد که از طریق جامعۀ مدنینه دولت، تحمیل می گردد. در مورد حقوق بشر، ایدئولوژی غالب جهان غرب از طریق نهادهایی مستقل از حکومت های سلطه، همچون شورای امنیت سازمان ملل پیاده می شود. تحلیل گرامشی از سلطه را می توان با تحلیل فوکو کامل نمود که به نحوۀ شکل دهی یک حقیقت جهانی دربارۀ کشورهای ناقض حقوق بشر در مقابل کشورهای مدافع حقوق بشر بر طبق ساختار اجتماعی روابط قدرت می پردازد. مقصود فوکو از مفهومگفتمان حقیقی(1971)، گفتمانی است که در قبال سایر برداشت ها از واقعیت، محدودکننده و انحصارطلب است. چنین گفتمانی شامل مفاهیمی است که می تواند به درک چگونگی اعمال شدن اشکال مختلف قدرت کمک نماید. این است که کشورهای معدودی شورای امنیت را تشکیل می دهند ، به تصمیم گیری در مورد نصف جهان می پردازند، و تصمیم هایشان به گونه ای است که از منافع سلطه محافظت می نماید. اعضای شورای امنیت خود به روش دموکراتیک انتخاب نمی شوند و مسئلۀ عضویت دائم خود نشان دهندۀ این است که ساختار قدرت جهانی چگونه باز پرورده می شود و چگونه قادر است برنامه اش را از طریق نهاد بین المللی ظاهرا بی طرف و مستقلی همچون سازمان ملل تحمیل نماید. در بخش نخست این مقاله، مورد عراق مورد تجزیه وتحلیل قرار میگیرد تا روشن شود که چگونه مسئله حقوق بشر طی بیش از یک دهه تحریم های اقتصادی بازیچه قرار گرفت.

Iran’s International Position and CEDAW

Since 1962 Human Right Commission the issue of women’s right has gathered a great deal of attention and as the result three international women conference have been held. The first took place in Mexico 1975 and the last one in Beijing ended with the ratification of Beijing document,. CEDAW has been ratified by many countries of the world including Saudi Arabia. In Iran however, the ratification of the document has become an issue of debate. In spite of the fact that Iran has taken many steps to improve the position of women compared to countries like Saudi Arabia, the fact that Iran has not yet ratified CEDAW this provides ammunition for those who wish to isolate Iran and put Iran under international pressure. There is no doubt that signing the document could not put an end to such pressures but the type of pressure will be far less and its nature will be different. This is because much of the problems that women face in Iran are common to the region and in fact common to women throughout the South. Iran’s isolation will only hurt its international image and give further opportunity to those who benefit from portraying Iran black.