اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نگرش های ناکارآمد، خودکارآمدی ترک و بهزیستی روان شناختی در افراد وابسته به مواد مخدر

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی پذیرش و تعهد بر نگرش های ناکارآمد، خودکارآمدی ترک و بهزیستی روان شناختی افراد وابسته به مواد مخدر بود. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران وابسته به مواد مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد شهر خرم آباد در سال 1402 بود. از این بین، 30 نفر به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) وکنترل (15 نفر) قرارگرفتند. شرکت کنندگان هردو گروه پرسشنامه‌های نگرش های ناکارآمد، خودکارآمدی ترک و بهزیستی روان شناختی را در پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. درمان مبتنی پذیرش و تعهد در 8 جلسه 90 دقیقه ای با فراوانی دو جلسه در هفته بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین دوگروه تفاوت معنی داری وجود داشت و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، باعث کاهش نگرش های ناکارآمد و افزایش خودکارآمدی ترک و بهزیستی روانشناختی در افراد وابسته به مواد مخدر شد. نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر حاکی از اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود نگرش های ناکارآمد، خودکارآمدی ترک و بهزیستی روان شناختی افراد وابسته به مواد مخدر بود. بنابراین، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند در جهت کاهش وابستگی به مواد مخدر مورد استفاده قرار گیرد.

the effectiveness of acceptance and commitment therapy on dysfunctional attitudes, abstinence self-efficacy and psychological well-being in substance-dependent people

objective: this study aimed to investigate the efficacy of acceptance and commitment therapy (act) on dysfunctional attitudes, abstinence self-efficacy, and psychological well-being among substance-dependent individuals. method: a quasi-experimental pre-test-post-test design with a control group was employed. the population comprised all substance-dependent patients seeking treatment at addiction rehabilitation centers in khorramabad city in 2023. a cluster sampling technique was used to select 30 participants, who were randomly assigned to the experimental group (n=15) and the control group (n=15). participants in both groups completed questionnaires assessing maladaptive attitudes, abstinence self-efficacy, and psychological well-being at both pre-test and post-test. the experimental group received eight 90-minute sessions of act, conducted twice weekly. data were analyzed using multivariate analysis of covariance. results: the findings indicated a significant difference between the two groups, with act effectively reducing dysfunctional attitudes and increasing abstinence self-efficacy and psychological well-being among individuals with substance dependence. conclusion: the findings of this study suggest that act is an effective intervention for improving dysfunctional attitudes, abstinence self-efficacy, and psychological well-being in substance-dependent individuals. therefore, act can be utilized to reduce substance dependence.