تاثیر آموزش حل مسئله اجتماعی بر احساس تنهایی، امید به زندگی و خودکارآمدی در زنان مبتلا به اختلال مصرف مواد

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش حل مسئله اجتماعی بر احساس تنهایی، خودکارآمدی و امید به زندگی در زنان مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر بود. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر در مراکز اقامتی میان مدت تبریز در سال 1399 بود. از این بین، 30 نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) وکنترل (15 نفر) قرارگرفتند. شرکت کنندگان هر دو گروه مقیاس احساس تنهایی، مقیاس خودکارآمدی و پرسشنامه امید به زندگی را در پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. آموزش حل مسئله اجتماعی در 8 جلسه 90 دقیقه ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با روش تحلیل کوواریانس تک متغیری تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود داشت و آموزش حل مسئله اجتماعی باعث کاهش احساس تنهایی و افزایش خودکارآمدی و امید به زندگی در زنان مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر شد. نتیجه گیری: باتوجه به یافته این پژوهش، به درمانگران و متخصصین حوزه پیشگیری پیشنهاد می شود برای بهبود زنان مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر و پیشگیری از اعتیاد از آموزش حل مساله اجتماعی استفاده کنند.

the impact of social problem-solving training on feelings of loneliness, life expectancy, and self-efficacy in women with substance use disorders

objective: the purpose of this study was to investigate the effects of social problem-solving training on loneliness, self-efficacy, and life expectancy in women with substance use disorder. method: this was a quasi-experimental study with a pre-test-post-test design with a control group. the statistical population of the study included all women with substance use disorder in mid-term residential centers in tabriz in 2020. from this population, 30 individuals were selected through purposive sampling and randomly classified into two experimental (n=15) and control (n=15) groups. participants in both groups completed the loneliness scale, self-efficacy scale, and life hope questionnaire in the pre-test and post-test phases. social problem-solving training was conducted over eight sessions, each lasting 90 minutes, for the experimental group. data were analyzed using univariate covariance analysis. results: the results showed a significant difference between the two groups, and social problem-solving training led to a decrease in loneliness and an increase in self-efficacy and life expectancy among women with substance use disorder. conclusion: based on the findings of this study, it is recommended that therapists and prevention specialists use social problem-solving training to improve the condition of women with substance use disorders and to help prevent addiction.