اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش عواطف منفی و بهبود کیفیت زندگی در افراد وابسته به مواد

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر کاهش عواطف منفی و بهبود کیفیت زندگی در افراد وابسته به مواد بود. روش: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل افراد وابسته به مواد مراجعه‌کننده به مراکز کمپ ترک اعتیاد شهر دزفول در سال 1398 بود که از میان آن ها 50 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (25 نفر) و گروه کنترل (25 نفر) جای گرفتند. گروه آزمایش طی 10 جلسه 90 دقیقه ای به صورت یک بار در هفته درمان پذیرش و تعهد را دریافت نمودند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه عاطفه مثبت و عاطفه منفی و پرسشنامه کیفیت زندگی (سازمان بهداشت جهانی، 1996) استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری باعث کاهش عاطفه منفی و ابعاد آن و بهبودکیفیت زندگی و ابعاد آن شدند و این تفاوت در مرحله پیگیری یک‌ماهه نیز پابرجا بود. نتیجه‌گیری: بر اساس این نتایج، درمان پذیرش و تعهد می‌تواند در کاهش عواطف منفی و بهبود کیفیت زندگی افراد وابسته به مواد سودمند واقع شود و متغیر یادشده می‌تواند میزان بالایی از تغییرپذیری عواطف و کیفیت زندگی را در افراد وابسته به مواد تبیین نماید.

The effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on Reducing Negative Emotions and Improving Quality of Life in Substance-Dependent Individuals

Objective: The aim of this study was to evaluate the effectiveness of acceptance and commitment therapy on reducing negative emotions and improving quality of life in drug addicts. Method: The present study was a quasiexperimental pretestposttest and followup with a control group. The statistical population of this study included drug addicts who were referred to Dezful addiction treatment centers in 1398. Among them, 50 people were selected by convenience sampling method and randomly placed in two experimental groups (N=25) and control groups (N=25). The experimental group received acceptance and commitment treatment in 10 sessions of 90 minutes once a week. The positive and negative emotion questionnaire and the quality of life questionnaire (World Health Organization, 1996) were used to collect data. Data was analyzed using repeated measures analysis of variance. Results: The results showed that the treatment based on acceptance and commitment significantly reduced negative emotion and its dimensions and improved quality of life and dimensions, and this difference persisted in the onemonth followup step. Conclusion: Based on these results, acceptance and commitment therapy can reduce negative emotions and improve the quality of life of drug users, and this variable can explain the high degree of emotional variability and quality of life in drug users.