مقایسه اثربخشی درمان تحریک الکتریکی مغز با جریان مستقیم و برنامه فعال‌سازی رفتار بر ولع مصرف مواد و نشانگان دردهای جسمانی در افراد وابسته به مواد افیونی

هدف : هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان تحریک الکتریکی مغز با جریان مستقیم و برنامه فعال‌سازی رفتار بر ولع مصرف مواد و نشانگان دردهای جسمانی در افراد وابسته به مواد افیونی بود. روش‌: پژوهش حاضر نیمه‌‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه افراد وابسته به مواد مراجعه‌کننده به کلینیک‌های ترک اعتیاد شهرستان اهواز در سال 1398 بود (60 نفر) که از میان آن ها 45 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌ صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (هر کدام 15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) جای گرفتند. برای گردآوری داده‌ها از پرسش نامه وسوسه مصرف مواد پس از ترک و چک‌لیست ویرایش شده نشانگان جسمانی استفاده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر دو درمان تحریک الکتریکی مغز با جریان مستقیم و درمان فعال‌سازی رفتار به طور معناداری باعث کاهش ولع مصرف مواد شدند، اما بر روی نشانگان دردهای جسمانی تاثیر معناداری نداشتند. به ‌علاوه، بین میزان اثر دو درمان تحریک الکتریکی مغز با جریان مستقیم و برنامه فعال‌سازی رفتار بر ولع مصرف مواد و نشانگان دردهای جسمانی تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: این دو درمان بر روی کاهش ولع موثرند. اگرچه این درمان ها به شیوه‌های متفاوتی اعمال می‌گردند، ولی مکانیسم گواه و اثرگذاری آنان مبتنی بر جایگزینی و جبران است. بنابراین، پیشنهاد می‌شود در پژوهش‌های آینده از یک گروه آزمایش و در دو مقطع زمانی مختلف استفاده و هر دو تکنیک مذکور روی یک گروه آزمایش ثابت انجام و نتایج آن با هم مقایسه شود.

The Comparison of the Effectiveness of Transcranial Direct Current Stimulation and Behavior Activation Program on Craving and Physical Pain Symptoms in Opioid-Dependent Individuals

Objective: This study aimed to compare the effectiveness of transcranial direct current stimulation (tDCS) and behavioral activation program on craving and physical pain symptoms in opioiddependent people. Method: The present study was quasiexperimental with pretestposttest design with a control group. The statistical population of this study included all drugdependent people referred to addiction treatment clinics in Ahvaz in 2019 (60 people) from which 45 people were selected by convenience sampling method and randomly placed into two experimental groups (each 15 people) and the control group (n=15). To collect the data, the postdetoxification craving and temptation scale and the physical symptom checklist90revised were used. Data analysis was performed using analysis of covariance. Results: The results showed that both treatments of tDCS and behavior activation treatment significantly reduced craving, but had no significant effect on physical pain symptoms. In addition, there was no significant difference between the effects of the two treatments on craving and physical pain symptoms. Conclusion: These two treatments are effective in reducing craving. Although these treatments are applied in different ways, the mechanism of their evidence and effectiveness is based on replacement and compensation. Therefore, it is suggested that in future research, an experimental group be used in two different time periods and both techniques be performed on a fixed experimental group and the results be compared.