اثربخشی برنامه آموزش تحول مثبت نوجوانی بر هویت‌یابی و خودکارآمدی در دانش آموزان در معرض خطر اعتیاد

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه آموزش تحول مثبت نوجوانی بر هویت‌یابی و خودکارآمدی در دانش آموزان در معرض خطر اعتیاد بود. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمونپس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل همه دانش آموزان پسر پایه نهم در معرض خطر اعتیاد شهر بجنورد در سال 1399-1398 بود. با توجه به طراحی پژوهشی، نمونه ای به حجم 30 نفر به ‌روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌ صورت تصادفی در گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت 12 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت برنامه آموزش تحول مثبت نوجوانی قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش مقیاس بسط یافته سنجش عینی وضعیت هویت خود و پرسش نامه خودکارآمدی عمومی بودند. داده ها با استفاده از روش تحلیل کواریانس چندمتغیره تجزیه ‌و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین گروه آزمایش و گروه کنترل در رابطه با میانگین نمرات متغیرهای هویت‌یابی و خودکارآمدی تفاوت معنی‌داری وجود داشت. آموزش تحول مثبت نوجوانی به طور معناداری منجر به کاهش هویت منفی و افزایش خودکارآمدی گروه آزمایش شد. نتیجه‌گیری: می‌توان از آموزش تحول مثبت نوجوانی در هویت‌یابی و خودکارآمدی دانش آموزان در معرض خطر اعتیاد در مدارس استفاده نمود.

The Effectiveness of Training Program of Positive Youth Development on Identification and Self-Efficacy in Students at Addiction Risk

Objective: The aim of this study was to evaluate the effectiveness of training program of positive youth development on identification and selfefficacy in students at addiction risk. Method: This study was a quasiexperimental with pretestposttest design with a control group. The statistical population of the present study included all ninth grade male students at risk of addiction in Bojnord in 20192020. According to the research design, a sample of 30 people was selected by purposive sampling method and randomly assigned to the experimental (n = 15) and control (n = 15) groups. The experimental group underwent training program of positive youth development for twelve 90minute sessions and the control group did not receive any intervention. The instruments used in this study were the extended objective measure of ego identity status scale and the general selfefficacy questionnaire. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance. Results: The results showed that there was a significant difference between the experimental group and the control group regarding the mean scores of the variables of identification and selfefficacy. Training positive youth development significantly reduced negative identity and increased selfefficacy of the experimental group. Conclusion: The results of this study show that training program of positive youth development can be used in identifying and selfefficacy of students at addiction risk in schools.