پویایی فقر در ایران

درک چگونگی توزیع فقر در جامعه، چه به‌صورت مزمن و چه به‌صورت گذرا، نقش بسزایی در طراحی و اجرای سیاست‌های موثر مبارزه با فقر دارد. این مقاله با استفاده از هفت داده پنل موجود که از دهه 70 تا کنون را پوشش می‌دهد، فقر مزمن و روند آن را با دو روش «مولفه‌ها» و «شکاف فقر معادل توزیع یکسان» برای ایران تخمین می‌زند. به‌طورکلی نتایج روش مولفه‌ها سهم فقر مزمن کمتری را نسبت به روش دوم که این سهم را به‌صورت میانگین 88 درصد اعلام می‌کند، نشان می‌دهد. در طی زمان روند فقر مزمن همگام با روندهای اقتصاد کلان بوده است به‌طوری‌که از پنل دهه 70 تا پنل ابتدایی دهه 90 رو به کاهش و پس از یک دوره ثبات پس از شروع تحریم‌ها، از سال 97 شدیداً رو به افزایش گذاشته است. روش «شکاف فقر معادل توزیع یکسان» قابلیت تفکیک فقر مزمن، به دو مولفه میانگین شکاف فقر و نابرابری بین فقرا را دارد. تفکیک فقر مزمن بر این مبنا نشان می‌دهد که افزایش و کاهش فقر اغلب ناشی از افزایش یا کاهش میانگین شکاف فقر است و هزینه نابرابری بین‌فردی نقش خاصی در این روندها ندارد، هرچند به‌طور میانگین همواره سهم بیشتری از فقر مزمن را تشکیل می‌دهد.

poverty dynamics in iran

understanding the distribution of poverty within society—whether chronic or transient—is crucial for designing and implementing effective poverty reduction policies. this paper uses seven panels of data spanning different periods from the 1990s to the 2020s to estimate chronic poverty trends in iran, applying two methods: the components method and the equally distributed equivalent (ede) poverty gap method. the components method reveals a lower proportion of chronic poverty compared to the ede approach, which estimates this figure at an average of 88%. over time, chronic poverty trends have paralleled broader macroeconomic conditions, declining from the 1990s through the early 2010s, stabilizing briefly, and then increasing again by the late 2010s. the ede poverty gap method also distinguishes chronic poverty into two parts: the average poverty gap and an inequality component. the findings suggest that changes in chronic poverty are primarily driven by fluctuations in the average poverty gap, with inter-individual inequality playing a less prominent role, despite consistently comprising a larger share of chronic poverty.