بررسی شبکه‌ معنایی واژه‌ «وجه» و اهمیت آن در ترجمه‌ قرآن کریم از منظر معناشناسی شناختی: مطالعه‌ موردی سوره‌ مبارکه‌ بقره

ترجمه‌ دقیق آیات قرآن کریم جهت دست‌یابی به مفاهیم عمیق، مترجمان را به سوی علوم جدید سوق داد. از آن‌جا که معناشناسی شناختی، معنا را با تکیه بر شناخت بررسی می‌کند، می‌تواند با تکیه بر مقوله‌یندی مفاهیم زبانی، معنای اصلی و سرنمونی را شناسایی و آن را با معنای فرعی گره زده وشبکه‌ معنایی را تشکیل دهد تا به این پرسش پژوهش پاسخی شایسته داده شود: واژۀ وجه در قرآن کریم و به طور خاص در سوره‌ مبارکه‌ بقره، باتوجه به شبکه‌ معنایی دارای چه مفاهیمی است و ترجمه‌ متناسب آن چگونه است؟ برای پاسخ به این پرسش، ابتدا معنای این واژه از منابع معتبر لغت، جست وجو و سپس از محور هم نشینی در فهم معنا و ترجمه‌ آن، کمک گرفته می شود تا مفهوم واقعی واژه ورای ظاهر هویدا شود. واژه‌ «وجه» از کلمات پرتکرار است که 77 بار در کل قرآن کریم به‌کار رفته و بیشترین تکرار (یازده بار) در سوره‌ مبارکه‌ بقره است که محدوده‌ پژوهش می‌باشد. مقاله‌ حاضر سعی دارد با روش توصیفی تحلیلی به کمک مقوله‌ شعاعی و روابط هم‌نشین میان کلمات، این آیات را بررسی نماید تا نتیجه بگیردکه معنای سرنمونی «وجه» همان چهره و صورت است و معانی فرعی آن، نفس و ذات است. مزیت بررسی کلمه «وجه» در قرآن با روش معناشناسی شناختی آن است که جهان بینی قرآن در ارتباط با واژه وجه، مشخص، و معارف پنهان قرآن استخراج می شود.