زبان گزین ‌گویه‌ای لَدمیرَل در خدمتِ تبیین ساحت‌های فکری و فلسفی او

ژان رُنه لَدمیرَل یکی از نظریه ‌پردازان شناخته ‌شده و تاثیرگذار در حوزۀ ترجمه ‌شناسی است که با خلق دو مفهوم «مبدا‌گرا» و «مقصد‌گرا»‌ شهرتی جهانی برای خود رقم زده است. اما علی‌ رغم این نام‌ آشنایی و شهرت، باید یادآور شد که وجهی مهم از شخصیت او مغفول مانده است. این وجه در رابطۀ او با زبان تعریف می‌شود که نمودش را در خلق آنی گزین ‌گویه‌‌های بی ‌شمار او می‌توان یافت. پژوهش حاضر با تکیه بر روش استدلالی - استنتاجی به بررسی این وجه پرداخته تا از رهگذر این بررسی، بر مبنای «منطق»، «فرم‌» و «محتوای» این گزین ‌گویه‌ها تصویری روشن‌تر و عمیق‌تر از این نظریه‌پرداز به خواننده ارایه دهد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که گزین ‌گویه‌های لَدمیرَل محصول یک نگاه قدرتمند فلسفی است که بر پایۀ منطق عقلانیّت، زمان را کوتاه و زبان را امری نامقدّس می‌پندارد. این گزین ‌گویه‌ها بی ‌آن ‌که در پی تحمیل عقیدۀ گویندۀ خود باشند، به لحاظ فرم، در اشکال مختلفِ سوالی، موزون و مسجّع، بی‌ پرده‌ و صریح و طنزآلود آشکار می‌شوند و از لحاظ محتوی نیز ناظر بر چیستی زبان، تجربه در ترجمۀ آثار فلسفی، توصیه‌های آموزشی، اندیشه‌های فلسفی، لاینحل بودن مسئلۀ مرگ، استیصال در برابر پیچیدگی هستی می‌باشند.