ترجمۀ معنایی: راهبرد غالب در ترجمۀ التفات در سه ترجمۀ انگلیسی قرآن

این جستار، برگردان «التفات» و انواع آن را در سه ترجمۀ انگلیسی قرآن بررسی کرده و ترجمۀ معنایی را راهبرد غالب برگردان انواع التفات معرفی می‌کند. همۀ بحث این است که التفات در مقام ویژگی بلاغی گفتمان شفاهی قرآن، ممکن است در فرایند ترجمه با چالش‌هایی روبرو باشد. التفات انواع مختلف دارد که تغییر در ضمایر پربسامدترین نوع التفات در قرآن محسوب می‌شود. برای ارائۀ توصیفی تحلیلی از وضعیت برگردان انواع التفات، ابتدا چارچوب نظری بحث که همان معرفی شیوه‌های ترجمه باشد، معرفی و نظریه‌های اصلی به ویژه دو شیوۀ پیشنهادی نیومارک (1988a) یعنی شیوۀ معنایی و ارتباطی و طیف‌بندی آنها معرفی می‌شود. آنگاه، به گردآوری دادگان اشاره می‌شود که بررسی چهار نمونه از آیات منتخب واجد التفات از سوره‌های مختلف خواهد بود. این نمونه آیات از سه ترجمۀ انگلیسی قرآن انتخاب و تحلیل می‌شوند: یوسف‌علی، (1934)، پیکتال (1930)، و آربری (1955). بررسی دقیق نمونه آیات و مطابقت با اصل آیات نشان می‌دهد که هر سه مترجم به سبب حفظ وفاداری به متن اصلی، کوشیده‌اند از شیوۀ ترجمۀ معنایی و طیف‌بندی آن به مثابه راهبرد غالب در ترجمۀ انواع التفات استفاده کنند. استفاده مترجمان از این شیوه می‌تواند از یک سو، مبین اهمیت متن اصلی و از دیگر سو، مبین ایدئولوژی و جانبداری مترجمان محسوب شود.