معناشناسی ترجمۀ آیات موجز با تکیه بر روابط همنشینی و جانشینی

قرآن کریم، مهم ترین معجزه نبوی، سند حقانیت اسلام و منشور زندگی در همه دوران هاست. این شاهکار ادبی ضمن گزینش حکیمانه و شگفت انگیز کلمات در خود به اوج فصاحت و بلاغت رسیده و مفاهیم و معانی بسیاری را در خود نهفته دارد. فهم صحیح قرآن در گرو آشنایی بهتر و بیشتر با اسلوبهای ادبی و بلاغی آن است که برای دریافت مفهوم آن نیازمند ترجمه است. ایجاز (حذف) یکی از این فنون بلاغی بوده و لازم است در ترجمه به آن توجه گردد. و ذکر محذوف در ترجمه ها و در اکثر موارد برای دستیابی به فهم بهتر معنی آیه لازم به نظر می رسد. بنابراین، آیات موجز، کلماتی را در درون خود نهفته دارند که ترجمه آنها کمک شایانی به فهم آیات می کند.این پژوهش با روش معناشناسی که نگاه تحلیلی دقیق به متن ترجمه است بازتاب کلمات محذوف را تبیین و آیات موجز در محور همنشینی را بررسی می کند. حاصل این پژوهش گویای آن است که در پاره ای از موارد جانشینی برخی از کلمات گویای کلمه (های) محذوف می باشند، ولی نمی توان در همه آیات دارای ایجاز، از بازتاب و همنشینی کلمات محذوف سخن گفت.