تاثیر زبان عبری بر عناصر گروه اسمی در ترجمه‌های فارسی-عبری تورات

در گذشته مترجمان برای ترجمه‌ متون مقدس معمولاً شیوه‌ ترجمه‌ تکواژ به تکواژ یا ترجمه‌ مبداگرا را انتخاب می کرده اند. در این شیوه، متن مبدا تاثیر فراوانی بر ساخت‌های نحوی زبان مقصد برجای می‌گذارد. یکی از متون مقدسی که به همین شیوه به فارسی برگردانده شده، تورات است. ترجمه‌های تورات معمولاً در متون فارسی-عبری دیده می‌شود. اغلب این ترجمه ها متعلق به قرن 4 تا 8 ه.ق. هستند. در این مقاله نگارنده درپی آن است که برخی تاثیرهای زبان عبری را بر عناصر گروه اسمی زبان فارسی در ترجمه‌های فارسی-عبری تورات بررسی کند. برای این مقصود وابسته های پیشین، وابسته‌ عددی، انطباق در شمار و برخی موارد دیگر بررسی شده اند. در خاتمه خواهیم دید که در مقایسه با ترجمه‌ متون مقدس، دیگر ترجمه‌های تورات بسیار دشوارتر و سخت‌گیرانه‌تر است؛ به نحوی که مترجمان تلاش کرده‌اند، ساخت‌های نحوی زبان عبری را عیناً وارد زبان فارسی کنند. افزون بر این تاثیر زبان عبری در متون فارسی-عبری در حوزه‌ ترتیب اجزای جمله شدید، در ساخت گروهی متوسط و در ساختواژه کم است.