ارزیابی کیفیّ ترجمۀ عربی هفت‌پیکر نظامی بر اساس نظریۀ آنتوان برمن: مطالعۀ موردی کتاب العرائس‌السبع اثر عبدالعزیز بقوش

رابطۀ میان سرودن شعر و ترجمۀ شعر، رابطۀ تفکر و تامل است. هر مترجم شعری در درجه اول یک تاویل گر متن است و تاویل های خود را بازنویسی و بازسرایی می کند. نزدیک کردن خوانش های مترجم به متن اصلی، مستلزم شناخت جهان و زبان شاعر است. البته این به معنای ارائۀ معناهای بسته نیست بلکه پی بردن به آن معنای غایی متن است که گسترۀ تاویل های بی پایان را در خود نهفته دارد؛ یعنی حس ناب متن. آنتوان برمن در نظریۀ گرایش های ریخت شکنانۀ خود با هدف برجسته ساختن اهمیّت دیگری و فرهنگ بیگانه در ترجمه و احترام به غرابت و بیگانگی متن اصلی، بر این اعتقاد است که مترجم باید از جهت شکل و محتوا، مقیّد به متن مبدا و وفادار به آن باشد. در این جستار، ترجمۀ عربی عبدالعزیز بقوش از کتاب هفت پیکر بر اساس هفت مورد از مولفه های تحریف متن از دیدگاه برمن بررسی می شود. یافته‌های پژوهش نشان می دهد علت اصلی انحراف ترجمۀ عربی هفت پیکر از متن اصلی، عدم آشنایی مترجم به زبان فارسی، تمایزات مربوط به ساختار دستوری و هم چنین عدم تطابق کامل دامنۀ اطلاق واژه‌ها در دو زبان عربی و فارسی است که طبیعتاً ناشی از اختلاف فرهنگ، تمدن، عادات و رسوم دو قومی است که به این دو زبان سخن می گویند.