بررسی مقابله ای توصیف در داستان زال و رودابۀ شاهنامه و ترجمۀ عربی بنداری اصفهانی

ابوالقاسم فردوسی در لابه لای بسیاری از داستان های شاهنامه از توصیفات و آفرینش های هنری و ادبی زیبایی بهره برده است. او این شگرد را برای تنطیم زمان روایت، اعطای جنبۀ بصری به موصوف، خلق فضا و شکل گیری پیرنگ و نظایر آن به کار گرفته است. پژوهش پیش رو این وصف ها را در چهل بیت از داستان زال و رودابه شاهنامه مورد بررسی قرار داده و با توجه به کارکردهای زیبایی شناختی، روایی و سبکی که این وصف ها در روایت ایفا نموده اند به بررسی مقابله ای نحوۀ انتقال آن در ترجمۀ عربی بُنداری پرداخته است. برآیند پژوهش نشان می دهد که بنداری تحت تاثیر رویکرد تاریخی و دینی اش در این گونه موارد به حذف، تلخیص و ترجمه ای غیر دقیق روی آورده است. در نتیجه بسیاری از روابط منطقی روایت در ترجمۀ او بدون تناسب نشان داده شده است و با این رویکرد صحنه های ادبی به غایت شیوای شاعر در ترجمه به صورت جامد و بی روح منتقل شده است و به هیچ وجه تاثیری به مثابۀ تاثیر زبان مبدا ندارد.