شیوه های واژه گزینی در ترجمۀ مجاز حذف و زیاده در آیات قران کریم

شناخت مجاز و اقسام آن یکی از کلیدهای فهم قرآن کریم است. چرا که بدون شناخت و تشخیص آن برداشتهای نادرستی از آیات قرآن می شود. در این نوشتار، ابتدا مجاز و اقسام آن تعریف، سپس اختلاف آراء اندیشمندان دربارۀ جایگاه مجازِ حذف و زیاده بررسی می-شود و در پایان با استفاده از روش استقرائی-استنتاجی شواهدی از مجازهای حذف و زیاده قرآن کریم آورده شده و شیوه های واژه گزینی ترجمۀ آنها در ترجمه های منتخب کهن (طبری، سورآبادی، نسفی، میبدی، ابوالفتوح رازی) مورد تحلیل و بررسی قرارگرفته است. حاصل این پژوهش مشخص می کند مترجمان مذکور روش یکسانی در ترجمۀ مجازهای حذف و زیاده نداشته، ترجمۀ طبری و ابوالفتوح رازی در بیشتر موارد تحت اللفظی ترجمه کرده اند، میبدی و سورآبادی و پس از آنها نسفی بیشتر ژرف ساخت کلام را مورد توجه قرار داده و ترجمه ای محتوایی انجام داده اند و کمتر به ترجمۀ تحت اللفظی روی آورده اند.