بررسی ترجمه دیوان امام حسین (ع) بر مبنای حفظ اصالت معنا

یکی از بهترین روش‌ها در تحلیل شاخصه‌های ترجمه یک اثر ادبی، بررسی آن اثر از لحاظ اصالت معنایی است. اصل نقش هسته‌های معنایی و بیان معادل معنایی که مورد تاکید نظریه‌پردازان بزرگی است، دیوان امام حسین علیه السّلام به­عنوان یک نمونه شعری، با زبان و لحنی ساده، اما در قالب جمله‌هایی گاه ادبی، دارای مفاهیم و مضامینی آموزنده می‌باشد که در سال 1383 توسط امیر جابری به­زبان فارسی ترجمه شده است. در این مقاله سعی شده است با تکیه بر روش توصیفی-تحلیلی و با در نظر داشتن اصل معنا در ترجمه که نایدا آن را برحسب نقش تعریف می‌کند، ضمن بررسی روش کار مترجم و نحوه بیان مطالب، به بررسی محتوایی این دیوان پرداخته شود. دستاورد این نوشتار نشان می‌دهد مترجم در حوزه مربوط به سبک ادبی جمله‌ها، گفتمان و انتقال معانی، عملکرد قابل قبولی داشته است. ولی در خصوص بیان معانی اشعار به­صورت تحت‌اللفظی در زبان مقصد و گزینش معادل‌های دقیق برای واژگان و اصطلاحات، اشکالات و لغزش‌هایی نیز در ترجمه وی مشاهده می‌شود، از جمله عدم تشخیص متعلق شبه‌فعل‌ها و ذکر معادل‌هایی مانند «مرده‌ریگ» که در ترکیب‌های متفاوت مانند «میراث النّبی»، بار منفی را تداعی می‌کنند.