ناترجمه ها و انگاره های شناختی در ترجمه های قرآنی بر اساس فضاهای زبانی

هرچند فرایند ترجمه ماهیتاً خود شناختی است، تحلیل ترجمه براساس زبانشناسی شناختی حوزه ای جدید محسوب می شود. در ترجمه های قرآنی ابعاد زیادی می توان یافت که مترجمان به متن افزوده اند و بر اساس بسیاری از نظریات مبتنی بر تعادل در ترجمه قابل تحلیل نیستند. این ابعاد ناترجمه ای در قالب زبانشناسی شناخته و ابزارهای آن قابل تحلیل هستند و نمایی متفاوت از آنها را به دست می دهند. فضاهای زبانی و ساخت داخلی آنها یعنی انگاره ها می توانند این داده ها را از زاویه ای جدید بررسی نمایند و علت حضور آنها در متن را علی رغم گستردگی و تنوع آنها توجیه نمایند و حتی عناصر احتمالی را پیش بینی نمایند که در متن ظهور خواهند کرد. در قالب فضاهای زبانی و ساخت داخلی آنها یعنی انگاره ها راهبرد مترجمان در افزودن مطالب نامتنی فعال سازی ابعاد مختلف یک انگاره یا انگاره های مرتبط محسوب می شود. مقایسه ترجمه های مختلف در این تحقیق نشان می دهد که این ابعاد از انگاره ها گرفته می شوند و مترجمان همه در یک فضای زبانی قرار داشته و هر کدام به دلایلی ابعادی از انگاره یا انگاره های مرتبط را فعال کرده اند که در متن اصلی موجود نیست.