روش های برگردان مجاز مفرد مرسل در ترجمه های کهن قرآن کریم با بررسی موردی ترجمه های طبری، میبدی و ابوالفتوح رازی

آشنایی با فنون بلاغت و شناخت مجاز و اقسام آن یکی از مباحث مهم در ترجمه قرآن کریم است. لذا بر این اساس در این نوشتار ابتدا روش بررسی ترجمه قرآن، مجاز و اقسام آن ذکر شده و آنگاه با استفاده از روش استقرائی-استنتاجی با ذکر شواهدی از مجاز مفرد مرسل از ده جزء دوم قرآن کریم، روش های برگردان آنها در سه ترجمه کهن قرآن (طبری، میبدی و ابوالفتوح رازی) بررسی شده است. با توجه به یافته های تحقیق و تحلیل آن حاصل این پژوهش مشخص می کند: مترجمان مورد بحث روش یکسانی در برگردان مجاز مفرد مرسل نداشته اند. آنها از روش های مختلف ترجمه همچون ترجمه تحت اللفظی، محتوایی و نیز تفسیری در انتقال مفهوم مجاز به مخاطب بهره جسته اند. مترجمان ترجمه طبری و ابوالفتوح رازی بیشترین ترجمه تحت اللفظی را داشته اند. اما میبدی بیشترین ترجمه محتوایی را در برگردان مجاز داشته است.