بررسی اثر دو نوع ارتوز لومبوساکرال کشسان و غیرکشسان بر درد، ناتوانی، استقامت عضالت کمر و پدیده فلکشن ریلکسیشن در افراد مبتال به کمردرد غیراختصاصی مزمن:یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده

مقدمه: ریلکسیشن عضات پارااسپینال در انتهای دامنه فلکشن که به عنوان پدیده فلکشن-ریلکسیشن )frp )شناخته میشود در جمعیت مبتا به کمردرد مزمن وجود ندارد. فعالیت پیوسته عضات ارکتور اسپاین در حین فلکشن لومبار در بیماران مبتا به clbp( یا به عبارت دیگر فقدان frp )ممکن است یک سازگاری عضلانی یا استراتژی حفاظتی باشد که حاکی از تاش فرد جهت افزایش سفتی تنه و متعاقبا تامین ثبات ستون فقرات باشد. این احتمال وجود دارد که از دست رفتن کنترل عضات عمقی اینترنسیک سبب افزایش بیش از حد سطح فعالیت عضلات ارکتور اسپاین شده باشد. تصور می شود ارتوزهای لومبوساکرال با افزایش سفتی تنه و فراهم کردن ثبات غیرفعال، سطح فعالیت عضات پارااسپینال را کاهش دهد و باعث بازگرداندن الگوی فلکشن -ریلکسیشن طبیعی شود. اهدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر دو مدل ارتوز لومبوساکرال کشسان و غیرکشسان بر متغیرهای بالینی و همچنین عملکرد عضات ارکتور اسپاین در بیماران مبتلا به کمردرد غیراختصاصی مزمن بود. مواد و روشها: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده بدون گروه کنترل با حضور 40 بیمار مبتلا به کمردرد غیراختصاصی مزمن انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به یکی از دو گروه ارتوز لومبوساکرال کشسان و یا ارتوز غیرکشسان اختصاص داده شدند. شدت درد )مقیاس vas)، سطح عملکرد فیزیکی )نمره پرسشنامه ناتوانی اوسوستری(، ترس از حرکت )نمره پرسشنامه کینزیوفوبیا tampa)، استقامت عضات اکستانسور تنه )مدت زمان حفظ وضعیت تست sorensen-biering ) و نسبت های فلکشن- ریلکسیشن قبل و بعد از 4 هفته مداخله در هر گروه ارزیابی شدند. نتایج: براساس نتایج آزمون تحلیل واریانس مختلط، اثر متقابل زمان در گروه برای هیچ یک از متغیرهای درد، ناتوانی، ترس از حرکت، استقامت عضات اکستانسور و نسبتهای فلکشن- ریلکسیشن، معنیدار نبود. اثر اصلی زمان برای شدت درد )0/62 = ²^ηp ، 0/001 < p، 62/06 = f)، ناتوانی )0/56 = ²ηp ، 0/001 > p، 48/27 = f)، ترس از حرکت )0/2 = ²^ηp ، 0/003 > p، 9/79 = f )و استقامت عضات اکستانسور تنه )0/37 = ²^ηp ، 0/001 > p، 22/44 = f )معنیدار بود. اثر اصلی گروه برای هیچ یک از متغیرهای اندازهگیری شده معنیدار نبود. نتیجهگیری: پوشیدن ارتوز غیرسخت لومبوساکرال از هر نوع کشسان و یا غیرکشسان به مدت 4 هفته، درد و ناتوانی و ترس از حرکت در بیماران مبتا به کمردرد غیراختصاصی مزمن را بهبود بخشید، هیچ اثر جانبی نامطلوبی بر عملکرد عضله نداشت اما در بازگرداندن الگوی طبیعی فلکشن-ریلکسیشن در این بیماران موثر واقع نشد.

effect of extensible and non-extensible lumbosacral orthoses on the pain, disability, back muscle endurance and the flexion relaxation phenomenon in patients with chronic non-specific low back pain: a randomized clinical trial

background: relaxation of paraspinal muscles at the end of flexion range of motion known as flexion-relaxation phenomenon is not present in patients with chronic low back pain (clbp). persistent activation of erector spinae muscles throughout flexion in clbp patients (i.e. lack of frr) may be a muscular adaptation and or protective strategy indicating patients' attempt to enhance trunk stiffness and subsequently provide spine stability. it is hypothesized that loss of deep intrinsic muscles control can lead to erector spine muscles hyperactivity.  lumbosacral orthoses (lso) are expected to decrease erector spinae muscle activity through providing passive trunk stiffness and trunk stability, and thereby return the normal flexion-relaxation pattern.  objectives: this study aimed to investigate the effects of extensible and non-extensible lumbosacral orthoses (lso) on clinical outcomes and erector spinae muscles performance in patients with clbp.  methods: a randomized clinical trial without a control group, recruiting 40 patients with clbp was conducted. the patients were randomly allocated to two groups: extensible or non-extensible lso. pain intensity (visual analog scale: vas), physical function (oswestry disability index: odi), fear of movement (kinesiophobia), back extensors endurance, and flexion-relaxation ratios were measured at baseline, and after four weeks of intervention in both groups.  results: based on mixed-model anova, time × group interactions were not significant for any of the outcome measures. the main effect of time (pre versus post) was significant for pain (f = 62.06, p < 0.001, ηp² = 0.62), physical activity (f = 48.27, p < 0.001, ηp² = 0.56), fear of movement (f = 9.79, p = 0.003, ηp² = 0.2), and back extensors endurance (f = 22.44, p < 0.001, ηp² = 0.37). however, no significant effect of group was observed for any of the outcome measures.  conclusion: wearing an lso, extensible or non-extensible, for 4 weeks significantly improved pain, physical function, kinesiophobia, and extensors endurance. there was no adverse effect on muscle performance, however, it was not able to return normal flexion relaxation pattern in this population.