اثر ممانتین بر یادگیری و حافظه فضایی در مدل تخریب الکتریکی هسته قاعده‌ای مگنوسلولاریس موش صحرایی: مدل حیوانی بیماری آلزایمر

زمینه و هدف : ممانتین آنتاگونیست غیررقابتی گیرنده nmda (n-methyl-d-aspartate) است که برای درمان بیماران مبتلا به آلزایمر استفاده میشود. این مطالعه به منظور تعیین اثر ممانتین بر یادگیری و حافظه فضایی در مدل تخریب الکتریکی هسته قاعده ای مگنوسلولاریس (nbm) موش صحرایی به عنوان یک مدل حیوانی بیماری آلزایمر انجام شد.روش بررسی : این مطالعه تجربی روی 56 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار در 8 گروه شامل کنترل، تخریب (تخریب دو طرفه nbm با القای جریان الکتریکی 0/5 میلی آمپر به مدت 3 ثانیه)، شاهد تخریب (ورود الکترود به nbm بدون القاء جریان الکتریکی)، گروه حلال (تخریب توام با دریافت سالین 0.2 ml) و گروه های تخریب توام با دریافت ممانتین با مقادیر 1، 3، 5 و 7 میلی گرم بر کیلوگرم انجام شد. یک هفته بعد، موش های صحرایی به مدت 5 روز با دستگاه ماز y شکل آموزش دیدند. 25 روز بعد از آموزش، آزمون فراخوانی حافظه برای ارزیابی حافظه بلندمدت انجام گردید. یافته ها : تخریب دوطرفه nbm منجر به کاهش یادگیری فضایی در مقایسه با گروه های کنترل و شاهد تخریب گردید (p<0.05). در گروه حلال در مقایسه با گروه تخریب هیچ تغییری در یادگیری فضایی مشاهده نشد. درمان با ممانتین در گروههای تخریب توام با دریافت ممانتین به میزان 3 ، 5 و 7 میلیگرم بر کیلوگرم سبب افزایش معنی دار در یادگیری فضایی گردید (p<0.05). بین نتایج مربوط به روز پنجم آموزش و آزمون فراخوانی حافظه روز سیام تفاوت آماری معنیداری مشاهده نشد.نتیجهگیری : درمان با ممانتین به صورت وابسته به دوز موجب بهبود نقص یادگیری فضایی در مدل بیماری آلزایمر با تخریب الکتریکی هسته قاعده ای مگنوسلولاریس میگردد.